Bugün ben Lee Harvey’im
23 Şubat 2012 13:26 / 224 kez okundu!
Hayır, ismin kalanı Oswald olarak devam etmiyor ve neyse ki Lee Harvey düşünceleri yüzünden zulüm görmüş, katledilmiş bir aydın da değil. Halen hayatta ama yolda görsem ne ben O’nu tanırım, ne de O beni.
Lee Harvey muhtemelen o pazar günü, Londra’nın herhangi bir yerinde, bir yabancının kolay kolay alışamayacağı geleneksel kahvaltısını ediyor olmalıydı. Akşamdan kalmış olması da kimseyi şaşırtmazdı. Fakat her pazar kaleci olarak oynadığı Constitution futbol takımını ve Camden Sunday League’ni ise çoktan aklından silmiş olsa gerek ki; bana o gün oynayabilmem için, Lee’nin lisansını vermişlerdi.
Bir rica üzerine katıldığım bu maçta, Lee’nin oynadığı kaleci pozisyonunun ne kadar uzun zamandır boş olduğunu soyunma odasına girince anladım. Beni ilk defa görmelerine rağmen kırk yıllık bir dostmuşum gibi gelip sarılan oyuncular vardı. Kuru bir merhabadan başka birşey beklemeyen ben, şaşırmıştım haliyle. Evet, resmen ilk kez adımımı attığım ve tek yabancı olduğum bu soyunma odasında, varlığım sebebiyle adeta çocukça bir neşe yaşanıyordu. Gülen yüzler, neye ihtiyacım olduğunu soranlar, tanıdıkları Türk futbolcuları saymaya çalışanlar -ki bu liste Hakan Şükür ve Hasan Şaş’tan öteye gitmiyordu-, maçtan sonra hep beraber gittikleri pub’a gelmemi isteyenler... Herkes ama herkes çok neşeliydi. Sarışın olanlardan bir tanesi gelip, küçükken saçlarının ve gözlerinin koyu renkli olduğunu ama sonradan döndüğünü söyledi; yok artık daha nelerdi.
Lee kimliğim adeta doğu ve batı kültürlerinin kaynaşma noktası olmuştu. Ben de bir ara gaza gelip, Pınarbaşı burma burma diye öğretmeye çalıştım; beceremediler ama can-ı gönülden katılmayı denediler. Charles Dickens’ın, Edgar Allen Poe’nun, William Shakespeare’ın eserler verdiği bir dile, benim katkım Pınarbaşı burma burma olmuştu.
Durum neşeli ama ilginçti; malesef bir grup üzerini değişen erkeğin soyunma odasına, doğudan yükselen bir güneş gibi doğmuştum.
İyi karşılanmak tabi ki güzel bir histi ama kişisel olarak bunu hiç üzerime almamıştım. Var olduğunu biraz önce öğrendikleri bir insan için bu bayram havası biraz fazlaydı. Neden ise kaleci olmamdı. Kaleci, futbolun “zencisiydi” ve bu olanlar apaçık bir şekilde “zenciliğe” övgüydü.
Sahaya çıktık; hakem lisansımı kontrol etmemişti ama takım arkadaşlarım bana Lee olarak seslenmeye devam ettiler. Bir amatör küme maçı için olay daha heyecanlı bir hale gelmişti. Adeta uluslararası bir şebeke olmuştuk ve kimsenin hata yapmasına tahammül yoktu. Benim hiç Lee Harvey görüntüsü vermeyen gerçek kimliğim gizli tutulmalıydı. Hepimiz sözsüz bir antlaşmayla, bu yüce amaç etrafında toplanmıştık; çünkü Constitution için gol atan da yiyen de şerefliydi.
Bu zorlu şartlar altında maç başlamıştı ve geriden oyunu izlerken, Ortaçağ’da geçen bütün savaş filmlerinin İngiliz aksanı ile seslendirildiğini fark etmiştim. Yerel bir amatör küme futbol maçında olduğumu bilmesem, kendimi bir Roma tümeninde hissetmem çok olasıydı. Çünkü oyuncular, Britanya’da yiğidin harman olduğu Newcastle, Liverpool gibi aksanı ile ünlü yerlerden geliyordu. Basit taktikler bile adeta bir hücum emri gibiydi.
Gözlerimi kapayarak o savaş atmosferini yaşamak istedim ama kısa bir süre sonra vazgeçtim. Eminim kenarda maçı izleyen bizim teknik ekip bu zekice kararımı öğrenseler, onlar da çok sevinirlerdi. Ama biraz önce, bizim yedek oyuncular, beni maç sırasında gözlerim kapalı olarak yakalamıştı. Gözlerimi açtığımda bana garip garip bakan beş çift renkli göz vardı. Ben o tarafa bakmamaya çalışarak sağa sola yürüdüm ama kafalarını gittiğim yöne doğru eğerek beni izlemeye devam ettiler. El, kol hareketlerimle durumu açıklamaya çalışmak olayı daha da tuhaflaştıracağından, kaderime razı olarak bekledim. Neyse bana çok uzun gelen o tuhaf sessizlik sonrası maçı izlemeye devam ettiler.
Ama sonrasında gözlerimi açık tutmam bile, takımın 3-2 yenilmesini engelleyemedi. Maç bitmişti ve ben maç içerisinde üç kere, gol yiyen kalecinin “başlarım böyle hayata” adlı oturuşunu sergilemiştim. Çok etkileyici bir performans olmasa da, çaresizlik duygusunu iyi verebildiğimi sanıyorum. Ama artık maç öncesindeki gülen yüzlerle karşılaşmayı beklemek hayal olabilirdi. Doksan dakika önce doğudan yükselen güneş, şimdi batıdan batmıştı.
Ancak daha sonra hiç alışık olmadığım birşey oldu. Kendisi görüntü olarak Brian Clough’a benzeyen, kasketli, kırmızı burnundan kolayca pub müdavimi olduğunu anlayabileceğiniz ve buram buram yetmişler kokan Constitution takımının teknik direktörü, takımını topladı. Bugün benim onlara katılmamdan ve performansımdan ötürü teşekkür etti; ardından da bütün takım beni alkışladı.
Üç tane gol yemiştim, takım yenilmişti ama gülen yüzler değişmemişti. Sahte olabilirdi, nezaketen bunu yapıyor olabilirlerdi ama bu sonucu değiştirmiyordu. Normalde kendimi kötü hissetmem öğretilmişken, ben hala bugün burada olduğum için mutluydum.
Maçtan sonra sözleştiğimiz gibi hep beraber pub’a gittik. Büyük bir süpriz vardı. Bugün varlığımı, varlığına armağan ettiğim Lee Harvey de arkadaşlarını görmek için oradaydı; topluca kaynaştık. Bugün nasıl öyle üç gol yedin Lee, yakıştı mı dedim; önümüzdeki maçlara bakacakmış. Sonra hangimizin Lee olduğu konusunda bir karmaşa yaşandı, ben kazandım; kapı gibi lisansım vardı elimde. Öğrenemediler sanıyordum ki biri hatırladığı kadarıyla Pınarbaşı burma burma diye söylemeye çalıştı; bu türkü star değildi ama neşelendik. Lee’ye döndüm: “İyi ki vurulmuş bir aydın değilsin ve bugün adını böyle bir sebeple taşıdım Lee” dedim, anlamadı...
Fatih BALTAŞ
23.02.2012, Londra
