izmirizmir.net : Pervin MISIRLIOĞLU E. - Fahir Amca da Öldü!


Fahir Amca da Öldü!

11 Ocak 2008 06:42 / 3903 kez okundu!

 

Son günlerde durmadan ölümleri yazmaya başladım. Umarım en azından bir süre için sonu gelir bunun. Ama ne yazık ki Fahir Amca da öldü... 94 yaşında Erdek’te bir huzurevi’nde... Huysuz İhtiyar. Akademisyen olmayan minyatürcü ressam. Kemal Tah

Sahil evleri Narlıdere’de, O’nun tekneye benzeyen deniz kenarındaki evinde ne çok zamanlar geçirmiştim. O zaman anlamıştım, deniz kıyısı yazın aşka kışın başka bakar dünyaya.



Fahir Amca sıcak şarap yapmaya bayılırdı. Kış aylarında. Davul tozu, minare gölgesi, zencefil, havlıcan, tarçın, ayva ve elma…Kendi elleriyle hazırladığı bu karışıma sırf nasıl olsa kaynayacak diye bir arkadaşımız kötü bir şarap getirdi diye yeri göğü inletmişti. Ne görgüsüzlüğü ne cimriliği kalmıştı. Sıcak şarabın asaletini yine de bozdurmamıştı. Herkesin ihtiyarlardan, hatta ihtiyarlığın bariz kokularından kaçtığı o dönemlerde garip bir biçimde bizden daha genç yaklaşımları ve inatçı duruşu ile yaşadığımız günlere nükte koyuyordu, nokta koymadan. Ayrı bir iksir sunuyordu. Tek şatafatı olan cüssesi ve renk soluyan fırçası ile. Dost olmayanlara bile dost sofrası açıyordu evinde. Neredeyse bütün evini kalın naylonlarla paketlemişti. Yazın da çıkmazdı naylonların çoğu. O zaman da çatı bizim bahçemiz olurdu. Ünlü heykeltıraşlar, yazarlar, şairler, ressamlar, ressamlığa özenen kızlar, iş kadınları ev hanımları sarardı çevresini. O hepsinin içinde çoğu zaman tek horoz kalmayı delice sever, coşardı, beslenirdi ama aynı zamanda ona yakışırdı ve yaraşırdı da bu liderlik.


Bir gün Dalyan’dan bir Kaplumbağa kartı geldi.
“Her şey var idi

Hiç bir şey yok idi

O halde Pervin neredeydi?”



Gözlerini biraz yaklaştırır mısın?” diyordu mektup.

Bir defasında da (Mayıs 1996 sergisinden önce) şöyle bir not yazmıştı bana;



“Ey erenler!

Dilme ney’dim ki
“ayrılıklardan şikayet etmede”
Fahirül-naif-i



Sonraki bir tarihte ise fotoğraf arkasına

“süresiz sevgili Pervin’e “ebedi hatıram” demiş koca Fahir Amca’m.



Benim ona bir yılbaşı kartı hazırladığımı, üzerinde bir hindi olan kart bulamayışımı hatırlıyorum. Onun yerine güvercinci, sakallı bir ihtiyar adamı tercih etmişim.

Ve hindiye mi acımışım kendime mi bilinmez bir nameler bir maniler döktürmüşüm…



Başlık sade;





HİNDİ



Bir hindi dükkanına

İki kişi birden yürümek

Üstüne üstüne vitrinin

Sen sor ben sorayım

Kavgasına girme ne olur

Hal hatır sormaya gelmedik

Hindilerin

Etini budundan ayırmaya

Sesini gırtlağından.

Kaç para deriz

Eve bir hindi eti götürmek

Çıkarız işin içinden

Sokma gerilime beni

Soramam hindi etini

Para mı sorulur şimdi

Bak yıl atlıyoruz

88 iken 89 oluyoruz

hindi de değişmiş işte kendince

büyük bir tavuk gibi vitrinde

bak! işte halama uğrayamıyorum

yılbaşını konuşacak diye

arkadaşıma da

neredeyse selam vermeyeceğim

yılbaşını soracak diye

Nedir bu sevinç?

Giderek eskimeye

Ben alıp şapkamı

O akşam kimseye görünmeden

Geçmişi tekrar deneyeceğim

Yılbaşını sormasın kimse

Kutlama yok

Zırnık kıpırdayamam

Rezil bir eğlenceye

Zoraki dürtmesin beni kimse

Ortalık yerde bir dansa

Sağolun son gece olsun

Bırakın geçmişi tekrar deneyeceğim

Hindi mindi de yemek istemiyor canım

Sıkkın takılıyorum bu gece

Öbürleri ne sanki

Milletçe “neşeli günler”i mi oynuyoruz

Pür neşe

Mutlu yıllar sana

Mutlu yıllar bize

Mutlu yıllar size

Mutlu yıllar ona

Bana bir mutlu yıllar çek bakayım barmen

Fakat bayım fiil çekimi gibi değildir içmek

Ne var bunda çekinecek……………”


Demişim…. Fahir amca ne gülerdi bu zırvalıklarımı okuyarak.


Sevgili dostum Ümran’la Fahir Amca’yı konuştuk bugün, “o hep yaşar sanırdım” dedi. Evet “Bizim taşınmaz öldü” dedim.


Bir keresinde rüyamda Fahir amcayı öldü görmüştüm çok ağlamıştım, aradım ölmemiş... Birini rüyada öldü görürsen uzarmış ömürleri, gerçekten de uzadı... Bunu 8 sene önce görmüştüm. O zaman da "hay allah yine ölmüş bir ünlü ressamın elimdeki tablolarını satıp zengin olma fırsatını kaçırdım" demiştim, gülüşmüştük...


İyi ressamın ölüsü seni diriltirmiş ya! Beni ancak bu kadar diriltebildi, bu yazıyı yazacak kadar...



Pervin Mısırlıoğlu 11-Ocak-2008

 

Bu yazýyý Facebook'ta paylaþabilirsiniz+:
Facebook'ta paylaþ
0
Yorumlar
23 Ocak 2010 02:31

sultan

19 ocak 2010 biz senenin ilk istanbul yolculuðunu otomobille yapýyoruz.
Bandýrma feribotunu kullanacaðýz.
Hava soðuk ve rüzgarlý. Bandýrma'ya vardýðýmýzda daha 50 dak vardý geminin hareket etmesine. Karnýmýz açtý. Yemek yemek için meydandaki Ýnegöl restoraný seçtik. içeriye adým attýðýmýzda Fahir Amca'nýn güleryüzlü kocaman resmi ile karþýlaþtým. nerede görsem tanýrým çocuksuluðundan. Bu lokantaya ýsmarlama yapmýþtý o resmi. Bandýrma'nýn merkezini yapmýþtý. Restoranýn binasýný da yapmýþ, üstüne biraz büyükçe inegöl yazmýþtý. O ölmüþtü ama onun resimleri hep gülümsüyordu:) Ressamlar, yazarlar, izini imza olarak býrakanlar hiç ölmüyordu.

04 Ekim 2009 19:05

sultan

Sevgili Ertuðrul Barka,

Evden eve taþýnma ile internet üzerindeki taþýnmalar  bazý benzerlikler taþýyor. Biz izmirizmir.net'i kurduðumuzda daha hazýr tasarýmlarý kullanmýþtýk. Zaman içinde kendimizi yenilemek ve geliþtirmek zorunda kaldýk.Yeni yüzümüz, ve daha dinamik bir portal hailne gelelim derken pek çok "taþýnmaz" kýymetlerimiz yeni yerine ulaþamadý. Ne gezi-yorum kaldý ortada ne köþe yazýlarýmýzýn ön yazýlarý ne de yorumlarý.bütün yazýlarýn okunma sayaçlarý da sýfýrlandý o sýrada. Muhteþem görseller de uzayýn karanlýðýnda bir yerlerde. O yüzden buraya aktarýlabilen yazýlarýn baþlarý yok ve garip geçiþleri var. Bu durum için affedin bizi. Yani taþýnýrken kýymetli,kýymetsiz bir sürü eþya,kitap,bardak zarar görür ya! Onun gibi biz de estetik yaptýrdýk ama biraz zombiye benzedik.
Gelelim rahmetli Fahir Amca'ya.;
Yazýnýn baþýnda yarým kalan bir cümle vardý. Kemal Tahir'in  adýný þu anda hatýrlayamadýðým romanýndaki Üç Kaðýtçý'ný Fahir Aksoy olduðu söylenir...
 Ve dediðinize katýlýrým o hep biraz pragmatist ve güçlü olandan yanaydý. Ama ben onun huysuz ve o yaþtaki çocukluðunu seviyordum. Bir de benim tanýyýp ta býraktýðým, ya da görmezden geldiðim kimse olmamýþtýr. Dýþarýda gördüðüm kurumuþ dala bile bir isim versem onun da kýrk yýl hatýrýný soruyorum.Evcilleþtirdiðim herþeyin kölesiyim.
Fahir Amca bir roman kahramanýydý benim için.Minyatür bir hayat sunuyordu hayatýn içinde. 
Beni sýk sýk arardý Erdek'ten. Ben aradýðýmda da hemen tanýrdý sesimi. Onunla beraber katýlmýþtým Paris'teki Karma Türk naifler resim sergisine. Rahmetle anýyorum kendisini.
Ve sizin paylaþýmýnýz ve yorumunuz için çok teþekkür ediyorum.
Sevgiler,
04 Ekim 2009 18:22

ERTUÐRUL BARKA


Fahir AKSOY benim için 12 Eylül 1980'den bir kaç gün sonra ölmüþtü!

Þimdiki gibi Narlýdere'de oturuyordum. Gelip giderdik Fahir AKSOY ile.
Raký buzdolabýnýn þu rafýnda duracak, peynir tuzsuz olacak ve su içinde
bulundurulacak v.b kaprislerini sanatçý kiþiliðine ve yalnýzlýðýna vererek çekiyordum.
Ýstanbul 1 Mayýs Meydaný'ndaki o görkemli Ýþçi Bayramý kutlamasýnýn resmini yapmýþ 
ve evin en güzel yerine asmýþ. Çok hoþuma gitmiþti. Konuþmalarýmýz da bu paraleldeydi.

Amma gelin görün ki, 12 Eylül 1980 faþist darbesi yapýlmýþtý! 
Fahir AKSOY'un 1 Mayýs kutlamalarý tablosundaki kýzýl bayraklar, birden
beyaz ile  ay ve yýldýza bürünmüþtü. Bu sefer de çok üzülmüþtüm.
Neden dediðimde,".. bana boþ ver, baþýmý derde mi sokayým, Kültür 
Bakanlýðý destekleri v.b. .."  söyledi.
Ýnsan bilimsel görüþünün, gerçeklerinin, sanatýnýn, politikalarýnýn arkasýnda durabilmelidir.
Bunlardan hangisiyle ilgili ve arkasýnda durabiliyorsa ürettiðidir ve ürettiði de O'dur.
Fahir AKSOY sanatýnýn adamý olamadý ne yazýk ki, arkasýnda duramayacaktýysa, 
yapmasaydý o tabloyu. Solun yükseldiði günlerde yapýlan tablo, 12 Eylül faþist darbesiyle
renk deðiþtirdi.
Öldüðünü okuyunca içim cýz etti yine de.
Sanatýnýn arkasýnda duramasa da ölen iyi bir insandý.
Ertuðrul BARKA
Uyarý

Yorum yazabilmek için üye olmalý ve oturum açmalýsýnýz.

Eðer sitemize üye deðilseniz buraya týklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eðer üye iseniz oturum açmak için buraya týklayýn.