İstediğini söyleyen, istemediğini duymaya mahkumdur
17 Mart 2012 22:34 / 1835 kez okundu!
İstediğini söylemek;
Yani, ağzına veya aklına gelen her şeyi söylemek midir…!?
İstediğini söylemek;
Kendini herkesten üstün görme,
Kendini beğenip, gurur ve kibir hastalığına yakalanma hali midir ...!?
Öte yandan, istediğini söylememek veya söyleyememek;
Yaratandan korkmak yerine, yaratılmıştan korkmak mıdır …!?
İstediğini söylememek;
İnce fikirli olmak, hatır gütmesini bilmek midir…!?
İstediğini söylememek;
Karşısındakine duyulan sevgi ve saygı sorumluluğunu zedelememek midir…!?
O nedenle insan ilişkilerinde, dikkat etmemiz gerekenlerin başında;
Söyleyeceğimiz şeyden önce, duyacağımız şeyin hesabını yapmamız gerekir.
Edep ve adabın, kısaca terbiye ve terbiyelerin olmadığı yerlerde, güzel hitaplara rastlanamaz. Demek ki, güzel hitabın temelini edep ve adap oluşturur.
Güzel hitap, gönül hatiplerinin, kalp diliyle söyledikleridir. Tıp doktorları bedensel ve ruhsal hastalıkları tedavi ederler. Gönül doktorları da gönülleri, huzur ve şifa vererek tedavi ederler.
Eğer bir sözü, gelişigüzel, uluorta söylersek, karşımızdaki kişiyi kırarız. Bir gün ve bir an gelir ki, o kişi de bizi kırar.
Hakla batılı ayırmak veya kayırmak. Haktan veya batıldan yana olmak…
Kıran insan olmak mı, onaran veya yapıcı insan olmak mı…!?
Bunu size, aynada kendine bakan insan misaliyle anlatmaya çalışacağım.
Aynanın karşısına geçip, kendine bakan insan; sağını sağında, solunu da solunda görür.
Ama en sevdiğimiz bile olsa, birini karşımıza alıp da ona baktığımız zaman; onun sağını solumuzda, solunu da sağımızda görürüz.
Birisine bedensel veya fikirsel karşı durmak hep böyledir. Bendeki ile ondaki, isim ve düşünce olarak belki aynıdır. Fakat özellik olarak daima farklılık gösterir. Karşı karşıya olduğumuz kişilerle, zıtlaşmaların veya farklılıkların olması kaçınılmazdır.
Bu tür çatışmalardan, kurtulmanın yolu; önce kendimizi o kişinin yerine koymasını bilmekten geçer. Sonra o kişiyi, kendi yerimize koyacağız. Kendimi, onun yerine, onu kendi yerime koyup da, aynada kendime baktığım zaman; o, ben olmuş; ben de o olmuşumdur…!
O zaman, istediğini söyleyen bir insan olmaktan kurtulup, karşımızdakine; duyunca rahatsız olmayıp, bilhassa onu mutlu eden ve huzur veren şeyler söylemeye başlarız.
İngiliz Avam Kamarasında bir senatör, tartışılan bir konudan dolayı, sinirlenince kürsüye çıkıp:
“Bu senatörlerin yarısı eşektir” der. Olay büyür. “Eşek sensin” filan deseler de, iş uzar. Kraliçeye kadar gelir. Kraliçe, senatörün parlamentodan özür dilemesini ister. Senatör kürsüye çıkar:
“Özür dilerim beyler, bu senatörlerin yarısı eşektir, demiştim; şimdi düzeltiyorum, bu senatörlerin yarısı eşek değildir..!” deyip kürsüden iner…
Huzuru bozanlardan değil, huzuru yaşayan, yaşatan ve koruyanlardan olalım. Bunun için:
İnsanı düzeltmeden, aileyi,
Aileyi düzeltmeden toplumu,
Toplumu düzeltmeden de milleti düzeltemeyiz.
Bu da eğitimle mümkündür ve eğitim şarttır.
En iyi eğitimciler analardır. Analar, rahim sıfatının birçok özelliklerini bünyelerinde taşırlar. Bilen ve öğrenmek isteyenler için bu çok önemlidir.
Sonra okulda öğretmenler gelir,
Kışlada komutanlar ve
Camide imamlar gelir.
Eğer; maddi, manevi, sosyal, ekonomik ve kültürel; kısaca her yönüyle kalkınmış, huzur ve refah seviyesi yüksek bir toplum olmak istiyorsak, yukarıda saydığım eğitimcilerin mutlaka bilinçli bir eğitime ihtiyacı vardır. Bu eğitim, milli bir dava olmalı ve herkes bu konuda seferber edilmelidir.
Bunlardan yeterince faydalanmasını bilmezsek, kabirde, münkirle nekir bize yeter de artar bile. Çünkü onlar, nasıl olsa gerekli düzeltmeleri yaparlar….!
Taş yeşermez, geçmiş olsa da nev bahar, /Toprak olsa, bak nasıl güller açar,
Taş gibiydin, çok gönül kırdın yeter, /Toprak ol, üstünde hoş güller biter.
Yukarıdaki dizeleri, geçen yaz ziyaretine gittiğim Mevlana Hz.lerinin müzesinden not aldım.
İnsanı hoş kılan değerin, taş yapılı olmakta değil, toprak yapılı olmakta saklı olduğu vurguluyor.
Doğrusu bizler,
“Kuşlar gibi uçmasını, balıklar gibi yüzmesini öğrendik ama insan gibi kardeşçe yan yana yaşamasını öğrenemedik”diyor M.L.King.
Rahmetli anam “Aslını inkâr eden haramzadedir” derdi. Biz de diyelim ki:
Asıl azmaz, bal kokmaz,/ Kokarsa yağ kokar,/Aslı ayrandandır.
El, eli yıkar, /El, yüzü yıkar, /Eli yüzü yıkayan sudur, /Kanla kinle, el ve yüz yıkanmaz.”
Eliyle diliyle kirletenlerden değil, yıkayanlardan, olalım.
Eğer her istediğimizi söylemeye kalkarsak, istemediklerimizi duymaya mahkûm olduğumuzu unutmayalım.
Selam ve dua ile kalın.
Mahir EYÜBOĞLU
12.03.2012
Son Güncelleme Tarihi: 21 Mart 2012 00:51



