izmirizmir.net : Mahir EYÜBOĞLU - KİME BAYRAM, KİMİN BAYRAMI? (12)


KİME BAYRAM, KİMİN BAYRAMI? (12)

18 Eylül 2016 15:14 / 1834 kez okundu!

 

 

En çok sevindiğimiz ve sevindirdi­ğimiz anları “Bayram yapmak” olarak tanımlarız. Öyleyse bayram; sevinmek ve sevindirmek demektir. Sevinmenin ve sevindirmenin yolu; barışmasını ve bağışlamasını  bilmekten geçer.

Barışmasını ve bağışlamasını  bilmeyen insanlar; ne sevinebilirler, ne de sevindirebilirler. Barışmasını ve bağışlamasını bilmenin yolları vardır.

BARIŞMAK önce, insanın içinde başlamalıdır. Nefsi ile gönlü barışık olan insanlar, genelde herkesle barışık yaşarlar. Nefisle gönlü, barışık tutmanın yolu; nefsimizin ve gönlümüzün ne isteyip ne istemediğini iyi bilmekten geçer. Herhangi bir isteğimizin nefis boyutlu mu, yoksa, gönül boyutlu mu olup olmadığını anlamak, kalbimizde hissettiğimiz, huzur ve sıkıntıdan belli olur.

Yaptığımız şeyler kalbimize huzur yüklüyorsa, nefsimizle gönlümüzün arasında denge ve barış var demektir. Eğer bir şeyi yanlız nefsimizle ister ve gönlümüz buna razı gelmiyorsa içimizde, kavga var demektir. Nefsini terbiye etmesini bilen insanlarda bu kavga en az görülür.

Nefis terbiyesi tam olmayan insanlarda istek ve arzular hırs ve tamahlara dönüşür. İçimizdeki kavgalar nedeniyle, kendi mutluluğumuzu başkalarının mutsuzluğu üzerine kurmaya kalkarız.

O nedenle; barışın ne olduğunu anlayabilmek, kavganın neden çıktığını iyi bilmeye bağlıdır. Zira güzelliğin sırrı, zıtların varlığında yatar.

Barışın zıddı, dargınlık, küskünlük ve kavgalı olma halidir. Bu hallerden biri, bizde çokça görülüyorsa, kendimizle barışık değiliz demektir.

Nefsimizin olumsuz isteklerine “Dur”; olumlu ve helal isteklerine de “Yürü” diyebiliyorsak, bilelim ki içimizde, barış var demektir. Nefsimizle gönlümüz dengeli ve çatışmasız olduğu sürece; kendimizle ve başkalarıyla barışık yaşayan bir insan oluruz.

Kendiyle barışık yaşayan insan, almayı değil vermeyi sever. “Verdiğim benimdir” diyerek ve hep vererek yaşamaya çalışır.

Verebileceğimiz şeylerin başına, değerine paha biçilmeyen, hasbi sevgilerini koyar. Çünkü, hasbi sevgiler, başka şeylere benzemez. Onun kerameti, verdikçe ve kullandıkça artmasında yatar.

Kendini ve başkasını seven ve sevindiren insanlar, bayramın sevincine ulaşan insanlardır. Bu huzur ve barışık yaşam, bizi asıl bayrama götürür. Asıl bayram nedir ve kimedir ? 

Bunu, bağışlamasını bilmenin, bayramlaşmadaki rolünü ele aldıktan sonra göreceğiz inşallah.

Bağışlamasını  bilmeyenler, sevinmesini ve sevindirmesini bilmezler. Bayramın sevgi ve coşku ruhuna ulaşabilmek için;

* Hak etmediğimiz halde, bize yapılan kötülükleri bağışlamasını bilmeliyiz. Bağışlamasını bilmek, yani affetmek; insan nefsine, en ağır gelen davranış şeklidir. Ancak, Efendimizin insan ilişkilerini iyi bildiğimiz zaman; ve O’nu örnek aldığımız zaman, bağışlamalarımızda hayır ve rahmet olduğunu görünce hem sevinmiş hem de sevindirmiş oluruz.

Bayram, hor görüleri, hoş görülere çevirmenin sevincidir. Affetmek yani bağışlamak; kin ve nefretten kurtulup, kalbi rahatlatmak demektir. Kalbin rahatlığı bizi gönül huzuruna götürür

* İnsanı sevindiren bir başka şey de; infak dediğimiz, sevdiklerimize veya ilişkide olduğumuz insanlara bir şeyler vermesini bilmektir. Yani bağışta bulunmak ve hediyeleşmektir. Bu türlü bağışlarımızı, eğer Allah rızası için yapanlardan isek ne mutlu bize.

Gösteriş için yapılan bağışlar; ne biz, ne de  karşımızdaki insanı sevindirmez. Zaman gelir, üzüntüye bile sebep olabilir.

Yaptığımız bağışlar, hem bizi hem de karşımızdakini sevindiriyorsa ne mutlu bize. Bayram sevinci içimizden hiç tükenmesin inşallah. 

Eğer hayatımızı bu şuur ve idrak içinde geçirenlerden isek; asıl bayramlarla buluşmak  ve sevinçlerimizin zirvesine çıkmak  mümkün olur.

Müminin birinci bayramı; son nefesini, iman Kur’an ile ve Allah’ı zikrederek verdiği zamandır.

İkinci bayramı; kabre konduğunda; kabrinin cennet bahçesinden bir bahçe olduğunu gördüğü zamandır. 

Üçüncü bayramı; sırat köprüsünden, kayıp düşmeden, geçtiği zamandır.

Dördüncü bayramı; cennete girdiğini gördüğü zamandır.

Beşinci bayramı ise; cennette peygamber efendimize komşu olduğunu gördüğü zamandır.

Bayramların en yücesi  ve en muhteşemi ise, cennetinde Rabbimizin Cemalini gördüğü zamandır.

Rabbim cümlemize nasibeder inşallah.

Sevinen ve sevindirenlerin bayramı; sevinen ve sevindirmesini bilenlere, barışmasını ve bağışlamasını bilenlere, Efendimizin şefaatını arzulayan, cennette rabbimle  buluşmayı uman ve dileyenlere, mübarek olsun.

Bayramınız, bayram olsun inşallah.

 

Mahir EYÜBOĞLU

11.09.2016

 

 

 

Bu yazýyý Facebook'ta paylaþabilirsiniz+:
Facebook'ta paylaþ
0
Yorumlar
Uyarý

Yorum yazabilmek için üye olmalý ve oturum açmalýsýnýz.

Eðer sitemize üye deðilseniz buraya týklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eðer üye iseniz oturum açmak için buraya týklayýn.