KIŞ ./çağırış
03 Kasım 2012 15:20 / 1895 kez okundu!
aşktan söz etmiyorum diye kalbim yok sanılıyor / olsun
yangından ilk kurtarılacak levhası asmadım ki göğsüme / şimdi aşktan kan damlasın kalbime
komik ki kalbimden başka iki yüzü keskin bir başka bıçağım yok / kazısın benliğimden diye yangından ille de kurtarılmış bir kalbi
-----------------------------------------------------------------------------
./çağırış
ben susunca sözüm yok sanılıyor
olsun
söz ne zaman yar olmuş ki
salkım saçak bir yara gibi akarken
her sonbahar içimde dut ağaçları
duvar kenarına fırlatılmış
bir izmarit olarak terkediyorum kendimi
çünkü insanlar ikiye ayrılır
bir izmariti ayakkabılarının ucuyla ve tabanıyla basanlar
çünkü her zaman kısadır söz
susuş uzun
her adımda uzayan gölgem için
ışıktan uzaklaşmayı seviyorum
ama çocukluğum yok mu onun güneşli günleri
önüme mi düşürüyor gölgemi
yoksa ardıma mı
bilemiyorum
ve geniş güneşsiz gökyüzüyle her kış ankara
gecelerce sarı saman kağıtlarda gölgeme çalıştığım
ilkgençliğimin günyüzüne tutkusunu özlüyorum
aşktan söz etmiyorum diye kalbim yok sanılıyor
olsun
yangından ilk kurtarılacak levhası asmadım ki göğsüme
şimdi aşktan kan damlasın kalbime
komik ki kalbimden başka iki yüzü keskin bir başka bıçağım yok
kazısın benliğimden diye yangından ille de kurtarılmış bir kalbi
yorulunca çok konuşuyorsam bu yüzden
bu çağda bir trajedisi olamaz hiç kimsenin diye çığlık atıyorum
bu yüzden kendime ille de bir trajedi aramaktan yoruluyorum
oysa biliyorum her çocukluk bağışlatır bir yorgunluğu
ve evcilik oyunlarında baba olunmuş rollere gülümsenir mutlulukla
ah aşktan sözetmeden uyuyamadığım günleri ilkgençliğimin
şimdi ne zaman aşk diyecek olsam
en çok sizden utanıyorum
acım yok diye şiirim yok sanılıyor
olsun
oysa acı hep kavşakları seviyor
ve bir şair olmamak için
rüzgârlara kanıp kanıp
ya evden ya kendisinden kaçıyor
bense kiri gitsin diye yola atılan bir paspasla değişiyorum yerimi
bitmiyor ben olma ağrım
dikine gövdesiyle mağrur
palmiyelere özeniyorum
yapraklarımdan bir beden dikiyorum kendime
şimdi şuramda
yanı başımda geniş geniş gülümseyen
şu denizi bir kerecik öpebilmek için
eğilememin sancısı
ah benim düşle düşüşle büyüttüğüm ilkgençliğim
bir özleyip
bir utanıyorum şimdi
yalanım yok diye gerçeğim yok sanılıyor
olsun
ilkgençliğim tanıktır
artık çocukluğumu çağırıyorum
Ali İhsan ÖZEREN
Nisan 2002
Son Güncelleme Tarihi: 04 Kasım 2012 16:00


