TkMM (Türkiye küçük Millet Meclisi)
28 Haziran 2011 21:58 / 2246 kez okundu!
3 Haziran 2011 Cuma günü saat 10.00'da başlayacak olan toplantıya, Pervin Hanımın rica ve daveti üzerine katıldım. Toplantıya bilhassa erkenden gittim ki, oradakilerle tanışıp görüşeyim diye. Bizim milletin hastalığıdır geç gelmek, bilgi vermeden gelmemek ya da zamanı hafife alarak değerlendirmek. Hırsızı sevmeyiz ama, kendimiz bir numaralı zaman hırsızlığı yaparız…!
Toplantı başladı. Daha önceden belirlenen toplantı konuları gündeme alındı. Yönetici kadrosundan hemen-hemen hiç kimse yoktu. Yönetmeye aday olanlara, gündem konularındaki fikirleri soruldu. Açıklamalarını dinledim.
Bir eğitimci-İletişimci-Halkla İlişkiler eğitimi almış, Aile Danışmanı olarak, toplantıya katılan insanları izledim ve gözledim. “Buraya önyargılılar giremez” denilen TkMM toplantısına, inadına ön yargısını dayatmaya gelenleri gördüm. Sonra kendime kızmaya başladım. “Hani sen insanlara hüner arayan gözle bakacaksın diye kendine söz vermiştin, şimdi neden kusur arayan gözle bakıyorsun” dedim. Kusur arayarak bakma alışkanlığımızın nedenini tefekkür etmeye başladım.
Eğitim. İnsanın eğitimi. Eğitimin temeli manevi eğitim ve terbiyeye dayanır. İlahi sorumluluğu yüklenmeyen insanların sapması daha yüksek oluyor. Hangi bilim adamının, sözü, anlatımı ve yaşayışı ve uygulaması Allah ve Resulünün sözünden ve yaşamından daha üstün olabilir diye düşündüm.
Manevi eğitimin temelinde olgunluk yatar. Olgunluk, başkasının dünyasında yaşama sanatıdır. Güneş görmeyen meyve olgunlaşmaz. “Kendinize yapılmasını istemediğiniz şeyi, başkasına yapmayınız”, buyuran bir peygamberin (s.a.v) insanlara anlatmadığı, insanları aydınlatmadığı,sosyal, ekonomik, kültürel, siyasi, ve daha nice konu ve sahada bir şey var mıdır acaba? Hayır yoktur.
TkMM konu başlıklarını içeren konularda efendimiz neler buyurmuşlar bir bakalım mı?
Anayasa: meşveret ve istişare. Karşılıklı danışma ve görüşme. Vekil-müvekkil ilişkisi bu olmalıdır. Yöneten- yönetilen, amir- memur, işçi –patron Karı-koca, öğreten-öğrenen, inanan- inanmayan, aklımıza gelen tüm insan ilişkilerini Hak’ka niyetle (hakkaniyetle) ele alan, Sivil bir kurallar yasası olmalıdır.
Rabbimiz, Yunus Suresi 99. ayetinde şöyle buyurur. “Eğer Rabbin dileseydi, yeryüzündekilerin hepsi iman ederdi. O halde insanları mümin olmaları için sen mi zorlayacaksın?” 100. ayette de “Allah’ın izni olmadıkça hiçbir kimsenin iman etmesi mümkün değildir. Allah, murdarlığı (azabı ve rezilliği), aklını Allah için kullanmayanlara verir.”
Demek ki dinde zorlama yok, irade ve tercih hakkı vardır. Onun için naçizane: “İşte çayır, işte çamur. Çayırda giden dinlenir, çamurda giden kirlenir. İster dinlenen ol ister kirlenen. İtaat ederek dinleyen, dinlenendir. Hem kendini hem de başkalarını dinlendirir. İtiraz ederek kirlenen hem kendini hem de başkalarını kirletir.”
Bir sepette 10 tane domates ve biri çürük olsa. Çürük olan bir domates, sağlam olan 9’unu bozar. 9 sağlam domates bir araya gelip de bir çürüğü düzeltemezler.
O nedenle eğitime, doğru bildiğimiz yanlışları temizlemekle başlamak zorundayız. Aksi takdirde ön yargılardan kurtulamayız. İnsanı diğer mahlukattan ayıran akıl ve düşünce sahibi olmasıdır. İlahi sorumluluk şuuruyla eğitilmemiş bir insan bugün doğru dediğine yarın yanlış, bugün yanlış dediğine de yarın doğru diyebilir. İlkesi olmayan insanların, ilkel yaşamasının sırrı budur.
Burada önemli bir bilgilendirme yapmak istiyorum. Kendini seven insan, herkesi sever. Bu rahmani bir yaklaşım şeklidir. Kendini beğenen insan ise, kendinden başka hiç kimseyi beğenmez. Bu da şeytani bir yaklaşımdır. Kendini beğenen insanlardan bizi sevmesini bekleyemeyiz. Daima bizi kullanırlar, önümüze biraz ot atıp, sırtımıza binmekten, üstümüzden kurban kesmekten vazgeçmezler. Böylelerini ayırt edebilmek, eğitim ve feraset (bakmasını, değerlendirmesini) bilme işidir. Ama hayat bu ya, her kör satıcının bir şaşı alıcısı vardır.
Demokrasi: Kul hakkına riayet etme sorumluluğudur. Her yaratılmış bir kuldur. Her yaratılmışın (bitkiler-hayvanlar aklınıza ne geliyorsa) bir hakkı vardır. “Merhamet etmeyene (acımayana) merhamet edilmez”. Şimdi ne var toplumda, bize ne öğretilmiş..!? “Menfaatin olduğu yere merhamet giremez”. İşte ön yargı burada başlıyor. Her şeyi menfaate dayandırma alışkanlığı ve eğitimi; Doğru bildiğimiz veya doğru saydığımız yanlışların başında bu geliyor. Merhamette, “mutlu ederek mutlu olmak” ilkesi yerini, Menfaatte, “kendi çıkarını koruyarak mutlu olmak” ilkesi almış.
Asil insan, peygamber yürekli insan, merhametini menfaatini önüne geçirmesini bilen, hor görülerden arınmış, hoş görülü, her yaptığı ve söylediğinden hesaba çekileceği şuurunda olan insandır. İşte böyle bir insan kul hakkına, hangi makam ve mevkide olursa olsun uyan insandır. Kastettiğim manevi eğitim budur, bu olmalıdır.
Ömrümün yarısı çamurda geçti. Rabbim çayırda yürümeyi de nasip etti. Bir gün rahmetli babama sordum. “Neden bize-bana küçükken dini eğitim aldırmadın?” Gözleri dolu dolu; “Ay oğlum, ben 12 yaşımdayken bu memlekette ezan Türkçe okunmaya başladı. Tam 18 sene devam etti. Ben dini eğitim alamadım ki, sizlere öğreteyim. 30 yaşıma geldikten sonra da, yeterince öğrenemedim. Ama sizler yüksel tahsil yapıyor yiyi-kötüyü, doğruyu-yanlışı görüp anlayabilirsiniz. Eğitimden maksat da bu değil mi?” deyişini hiç unutamam. Hatta bu yüzden kendimi hep sorumlu hissederim. Acaba ben de, bir harf, bir kelime veya bir cümleyle, İnsanı veya insanları koşmaya mı, küsmeye mi, Yoksa kusmaya mı hazırlıyorum? Üretip veya tükettiğim değerler…!? Her yaptığımız şeyde, soruyu önce kendimize sorma sorumluluğumuz nedir? Halbuki bize sorumsuzluk öğretilmiş. Soruları hep başkalarına soruyor, olmaya çalışmak yerine bulmaya çalışıyoruz.
Adamın biri simsiyah iri yarı bir zenci görünce; Onu alaya alıp gülmeye başlamış. Durumun farkına varan zenci; “Ne gülüp alay ediyorsun hemşerim, Boyayı mı beğenmedin yoksa Boyacıyı mı?” demiş.
Doğru sandığımız bir başka yanlış da bu. Boyacıdan habersiz, hep boyalarla uğraşmak. Sahi Rabbim dileseydi beni, falan ülkenin veliahdı yapardı. Hangi ana babadan, hangi kimlikte, hangi cinsiyette yaratılmayı isteyerek mi dünyaya geldik ki başkalarının etnik kimliklerini sorgulayalım…! Tercih hakkımızın olmadığı konularda, başkalarını ayıplama veya kınama hastalığımız. Bir başka doğru bildiğimiz yanlış.
Adam çıkmış orta yere, “Neden kurban kestiğimiz hakkında ben de bir şeyler biliyorum” demiş, başlamış anlatmaya. Davut peygamber, “Eğer bir çocuğum olursa onu sana kurban edeceğim” diye, Allah’a söz vermiş. Zaman geçmiş, bir kızı olmuş. Yetişkinlik çağı gelince, Evden bir testere alıp,kızını kesmeye götürmüş. Kaçmasın diye de ağaca bir güzel bağlamış. Tam keseceği sırada, Azrail a.s. elinde bir keçiyle çıkagelmiş. “ Ya Davut sen sözünü tuttun, kızını kesme onun yerine al bu keçiyi kes” demiş. O gün bu gündür, Allah’a verdiğimiz sözü tutmak için kurban keseriz.”
Konuşmaları dinleyen bir bilene sormuşlar; “Ne dersiniz?” “Yahu demiş adam kurban hakkında bir şeyler duymuş duymasına ama söylediklerin hepsi yanlış. Düzeltmeye nereden başlasam bilmem ki..! Adı geçen peygamber, Davut a.s. değil, İbrahim a.s. Kesmeye götürdüğü, kızı değil oğlu İsmail a.s. Kesmek için, testere değil, bıçak kullandı. Ağaca değil taşa yasladı. Kurbanı getiren Azrail a.s. değil Cebrail a.s. getirdiği onun gibi keçi değil, koç oğlu koçtu” diye cevap vermiş. Alın size onlarca yanlış bildiğimiz bilgiler. Doğru sandığımız yanlışlar.
Evet bilmeden yapılan iyilikler insana kötülük verir. Bu, ata et, ite de ot vermeye benzer. Sonra kalkar size beslenmeniz için her şeyi verdim neden şikayet ediyorsunuz demeye benzer.
Elimize telefonu aldık mı her tarafa ulaşırız. Ama, iletişim çağında en yakınımızla iletişimsiz yaşar, yanı başımızdaki eşimize dostumuza ulaşamayız.
En güzel iletişim muhabbetten doğar. Eğer birini dinlerken dinlenebiliyorsan onunla en güzel iletişimi kurmuşsun demektir.
Yöneten yönetileni dinlemesini bilirse, vekil müvekkilini dinlemesini biliyorsa, eşler dostlar birbirlerini dinlemesini biliyorlarsa, orada muhabbet, orada sağlıklı ilişki ve iletişim var demektir.
Ama bize muhabbet ehli olmak yerine, muhalefet ehli olmak öğretilmiş aşılanmış. Muhalefet ehli insan doğru yanlış fark etmez, her şeye ama her şeye itiraz eder, karşı gelir. İyiyi ve güzeli almamak için hep çırpınır. Doğru bildiği yanlışını asla terk etmez.
Halbuki en iyi anlama, en iyi dinlemeden doğar. İtiraz ehli insan, iyi dinlemediği için, iyi de anlamaz. Hangi saha ve konuda olursa olsun, her problemin kaynağı insandır insandandır. Ama her sorunun çözümü de insandadır. Hani karanlığa küfredeceğine, eline bir mum alıp, aydınlatmaya çalışanlardan ol demenin manası budur..
Pervin Hanıma dedim ki; Eğer senin altı okka yüreğin olmasa, bu yükün altından hem de kadın halinle kalkamazsın. Senin, sorun üreten değil, çözüm üreten, çözümün parçası olma mücadeleni takdir ve saygıyla karşılıyorum.”
Önce insanı eğitmemiz gerekir. Hatta eğitimcilerin bile eğitime ihtiyacı var. Eğitilmiş bilinçli ve imanlı insandan her türlü verim alınır. Çünkü asil insan idare eder. Asaletten kemlik gelmez. Aciz insanlar şikayet ederler, zira çözüm üretemezler. Cahil insan, ya gıybet ya da iftira eder. Çünkü cehalet bunu gerektirir. Kendini sorumlu hissetmez.
Korkudan sevgi doğmaz. Korkutarak insanları doğru bildiği yanlışlardan kurtaramayız. Ama nice asil sevgilerden korku doğar. Ben Sevgi Hanımı o kadar çok, o kadar çok severim ki, Sevginin zirvesine çıktığım zaman, başlarım korkmaya, “Acaba şöyle yaparsam, Sevgi Hanımı üzer miyim, Acaba böyle davranırsam Sevgi Hanıma kırar mıyım…? Sevgiden doğan korkuya ulaşmak için, samimi olmak gerekir.
Malum insan ilişkisi bana göre üç boyutludur. --- Laubali ilişkiler: Sulu, cıvık, kirli veya kirleten boyutlu. Ben şahsen hiç sevmem. Ama enseye tokat, kıça tekme, “Ya biz böyleyiz” deyip laubali ilişkiyi sürdüren ve bundan zevk alan insanlar da var. --- Samimi ilişkiler: sevgi ve saygı değerlerinin at başı denklikte yürüdüğü, olgunlaşmış sevgilerin saygıya dönüştüğü, dinlerken dinlendiğim, duyunca düşündüğüm, düşününce yaptığım yapmaktan zevk ve keyif aldığım, hasbi ilişkiler. Sevgiden doğan korkunun var olduğu bir ilişki… Ben bunu seviyor ve tercih ediyorum.. --- Resmi ilişkiler: İçinde sevgi değerleri yerine, mecburiyetten doğan saygı değerlerinin yer aldığı, hesabi bir ilişki şekli. Mecburiyet kalktı mı saygı da kalkar… Ruslar yıllarca “Böl, Parçala Yönet” taktiği ile, 80 yıl komünist rejimi ayakta tutmaya çalıştı. Sonra yıkıldı ve darmadağın oldu. İşte size resmi ilişkiye bir örnek.
Halbuki manevi eğitimde; Bölmek yerine bütünlemek, Parçalamak yerine, toplamak, Yönetimde meşveret ve istişareye önem vermek gelir. Peygamberimizin eğitim, öğretim, yönetim, esnaf, tüccar, komutan, idareci aile içi ilişki ve iletişimi, devlet adamlığı, aklınıza gelen her konuda nasıl bir metot uygulamış doğru dürüst kaçımız biliyoruz ki? Sonra ahkam kesiyoruz, “Din her şeye karışmaz, karışmamalı v.s.” diye.
Peki dinin, manevi eğitimin ilgili olmadığı bir alan var mı acaba? İlişki kurduğum tek ya da iki dünyalı insanlara soruyorum. Her alıp verdiğimiz nefes kadar Yaratanımıza muhtaç isek mesele yok. Muhtaç değilsek istediğimi gibi yaşayalım.
Ancak inanan insan, Allah’a muhtaç olduğumuz kadar, ibadet ve itaat eder, ateşe dayanabileceğimiz kadar da günah işler...!
Yine sözü efendimizin deyişiyle kapatalım. “Aldatan bizden değildir” Hep başkalarını aldattığımızı sanırız halbuki, aklımızla inanıp, kalbimizle inkar ettiğimiz sürece hep kendimizi aldatırız. Kendimize yapılmasını istemediğin şeyi, başkalarına yaparken hiç de merhamet göstermeyiz.
Sevgisinde, yaptığı işte, verdiği hizmette samimi olanlara selam olsun. Selam, iki günü birbirine eşit olmayan, hem dünyası hem de ahireti için çalışanlara olsun… Daha da, daha da ileri çalışma ve gayretlere imzaların atılması dilek ve dualarımla…
Mahir EYÜBOĞLU
05.06.2011



