Ormancı ve bilim adamı
07 Ocak 2013 12:31 / 1858 kez okundu!
Uzun bir yolculuktan sonra bilim adamı, ormana ulaştı. Bazı araştırmalar yapmak istiyordu. Önce ormanda barınabileceği bir kulübe aradı. Bu esnasında bilim adamı, ormancıyla karşılaştı. Ormancı,
- Ormana hoş geldiniz…! Size nasıl yardımcı olabilirim..? dedi.
Bilim adamı,
- Hoş bulduk. İlgi ve yardımınıza çok teşekkür ederim. Bazı araştırmalar için, ormanı tercih ettim. Ormanın kedine has kuralları var sanıyorum. O kurallara uymadan ormandan yeterince faydalanamayız değil mi?
Ormancı,
- Evet efendim, insanlar dinlenmek ve eğlenmek için ormana piknik yapmaya gelirler. Yer içer, eğlenirler. Doya-doya oynarlar. Ama ormandan ayrılırken, yaktıkları ateşi iyice söndürmeden giderler. Etrafa attıkları çöpleri toplamadan giderler. Oyun oynarken ağaçların dallarını kırarlar. Kuşların yuvalarını bozarlar. Eğer siz, buları veya bunlar gibi şeyleri yapmazsanız çok sevinirim.
Bilim Adamı,
- Ben de bunları araştırmak için gelmiştim, dedi. İnsanlar neden sevdiklerine zarar verirler. Bunu anlamak ve araştırmak istiyorum. Hem ormanda dinleniyor, eğleniyor hem de zarar veriyorlar. Sizce neden böyle yapıyorlar?
Ormancı biraz düşündü. Sonra bilim adamına döndü.
- Efendim, bunun nedenlerini siz daha iyi bilirsiniz. Ama bence asıl neden cahillik olsa gerek. Ancak cahil insanlar, kendine faydalı olanlara zarar verirler. Hem de verdikleri zararın hesabını hiç yapmazlar.
- Çok güzel söylediniz. Her şeyin başı eğitimdir. Ağaç ve orman sevgisi de insanlara iyi bir eğitimle verilebilir. Ormanların insanlara faydasını iyece öğrensek ve öğretsek ormanlara zarar vermeyiz.
Bir ağaç kaç yılda meydana geliyor? Bir yangınla binlerce yüzlerce ağaçlar yanıp kül oluyor. Ağaçlardan pek çok faydalar sağlıyoruz. Ormanın olduğu yerlere bol-bol yağmur yağar.
Su hayat demektir. Susuz yaşanmaz. Nasrettin Hoca misali bindiğimiz dalı kesmemeliyiz.
Bilim adamı, ormancının kulübesinde bir süre kaldı. Uzun-uzun sohbet ettiler. Ormanların, daha iyi nasıl korunabileceğini konuştular, Peygamberimizin s.a.v.; “Kıyametin kopacağını bilseniz dahi, eğer elinizde bir ağaç varsa onu dikiniz.” sözünün yüceliğini hatırladılar. Herkesin sorumlu olduğunda birleştiler.
Ormanın yalnız insanlara ait değil, ormanda yaşayan her canlıya ait olduğunun unutulmaması gerektiğini belirttiler. Bu sorumluluğun herkese ulaştırılmasının önemini vurguladılar. Bundan sonra her pikniğe gidenin, daha da çok nasıl sorumlu davranacağına dair, kendi kendine söz vermesini dilediler. Sonra bilim adamı ormancıya, bir avcı hikayesi anlattı.
Eğer ben avcı olsaydım..!
Avcılar ava gitmeden önce, avcılar kulübesinde toplanır, o günün av programını yaparlardı. Bir gün, gönül ehli birine rastladılar.
“Hocam, biliriz ki sen güzel insansın. Hiç de kalp kırmazsın. Lütfen bize söyler misin bizim vurduğumuz avlar, helal midir, haram mıdır? Avladıklarımız bizden şikayet ederler mi acaba?
Gönül adam,
Ey beni güzel bulan, güzel insanlar. Avladıklarınızın helal mi haram mı olduğunu bilemem. Çünkü ben fetva makamı değilim. Ama, ihtiyaçtan mı yoksa zevkten mi avladığınızı, siz kendiniz söyleyin? Acaba hangi avcının evindeki buz dolabında, ava çıkmadan önce eti yoktur? Kendinin ve çocukların rızkını temin için mi avlanmaya gider? Yoksa zevkinden mi? Yaptığı öldürmek olan insanın, aldığı zevk de ölümcüldür. Çünkü durmadan beddua almaktadır. Çünkü o mazlum hayvanların bedduası geri dönmez… Ama eğer ben avcı olsaydım, beddua yerine hayır dua almaya giderdim.
Çünkü onların hayır duaları da hiç geri dönmez..
Avcılar “Nasıl, nasıl? diye merak edip, pür dikkat dinlemeye başladılar.
“Eğer ben avcı olsaydım” diye başladı anlatmaya gönül ehli insan. Rahmet avına çıkardım. Sizin tüfeklerinizin ve mermilerinizin ağırlığından,daha ağır olan, başka şeyler alırdım yanıma. Av yerine vardığımda, siz mermi atıp öldürürken, ben onlara torbamdan, yem atarak, yaşatırdım. Attığım her yem tanesini yiyen, gökteki kuştan, yerdeki karıncadan, yemler ot olup büyüyünce onu yiyerek beslenen, hayvanlardan daima dua alırdım. Korkutmazdım, orman bülbüllerini. Vermezdim kimseye acı ve zulüm. İhtiyacım yokken, sırf zevk almak için yapmazdım zulüm.
Lüzumsuz avlanmak, vahşi hayvandan, daha aşağı olmak gibidir. Zira onlar dahi ihtiyacı için avlanır. Şayet avlamak istiyorsan, önce nefsini avla. Ona sık kurşunu, Onun doyumsuzluğunu dağla. En vahşi hayvanı terbiye eden insan, Nefsini neden terbiye edemez bir an? En büyük düşmanken kendine nefsi, Kendine yaptığı kötülüklerin hepsi, Nefsindendir, cahilliğindendir.
Eğer ben avcı olsaydım, cahil avcı olmazdım, ah ve beddua almazdım. Sorumluluk makamında oturup da, sorumsuzlardan olmazdım. İlahi sorumluluk bir gün, çalmadan kapını ölüm, rahmet avına çık her gün.
Eğer ben avcı olsaydım, rahmani hizmetime, sınır ve sinir getirmeden, adım-adım, saat-saat, gün be gün…. Rahmet avına çıkardım
Peki, ya siz,
Siz bir avcı olsaydınız
Ne avına çıkardınız?
Mahir EYÜBOĞLU
06.01.2007



