Nurlu insan
08 Mart 2015 01:07 / 1869 kez okundu!
Beyaz, sarı ve yeşil insana huzur veren renklerdir. Bunlar nuru ve huzuru temsil ederler. Nur ve huzur genelde hep birlikte anılır ve yorumlanır.
Nuru, bize hatırlatan değerler, kaynaklar, eserler ve de kimseler vardır. Onu kalbe yüklemesini bilmek herkesin harcı değildir. Nuru kalbe yüklemek hem çok kolay, hem de çok zordur. Bu istemeye bağlıdır.
Bir şeyi öğrenmek isteyen ve öğrendiğini yaşamak isteyen insanın, karşısına hangi engelleri çıkarırsak çıkaralım onun öğrenmesini kimse engelleyemez. Ama bir insan bir şeyi öğrenmek istemez, öğrendiğini de yaşamak istemezse; o insanın önüne bütün imkanları sunsak, her türlü kolaylığı sağlasak da ona zorla hiçbir şey öğretemeyiz. İlim, öğrenmek isteyene, nasihat almak isteyene verilir.
Nuru bir ışık gibi algılarsak, ışığı güneşin yansıttığını varsayarsak; güneş ışığından azami istifade etmenin yolu, sabah erken kalkmaya bağlıdır. Sabah erkenden kalkıp, kendini güneş ışığından azami derecede istifadeye hazırlamak, kalbe nur yüklemenin yollarından biridir.
Dünyayı ve insanlığı aydınlatan asıl nur ise Kur’an ve Hz. Muhammed (sav)’dir. Kur’an ahlakıyla ahlaklanmadan, Peygamberimizin (sav) hayatına ve sünnetine uygun bir yaşam içinde olmadan, kalbe nur yüklemek mümkün değildir.
Kur’anı el ve gönül kitabı olarak kabul edip, İslam ilmihalinden haberli yaşamak, kalbe nur yüklemenin en önemli yoludur.
Kalbe nur yüklemesini bilenler, imanını icraata koymasını bilenlerdir. İmanını icraata koymasını bilmeyenler, tıpkı vücuda, zararını bilip de sigara içmeye devam eden doktorun hali gibidir. Hem sağlıkçıdır, hem de mikrop üretir. İman ne kadar güçlü ise icraat da o kadar güçlü olur. İman taklidi ve zayıfsa icraat da taklidi ve zayıf olur. O zaman insan yaşadığına inanmaya başlar. Kalbi, nur yerine nar (ateş) ve kirle dolar.
Kalbi kirle, siyah lekelerle kaplanmış biri olmaktan; ve en tehlikelisi de, kalbi mühürlenmiş olanlardan olmaktan, yaratana sığınmak gerekir.
Kalbin nurla dolmasından sonra, sıra yüze gelir.
Yüzü nurlu insanlardan olmak da herkesin karı değildir. İman, iç alemin (kalbin) temsilcisi ise; yüzler de bedenin yani dış alemin temsilcisidir. Kalpteki iman gücüyle bedendeki kirler temizlenebilir. Bedende oluşan kirler, gözün, kulağın elin, dilin kirliliğidir. Kısacası vücudun kirliliği, dış abdesttin zayıflığından ileri gelir. Dış abdest bedensel ibadetlerin başlangıcını oluşturur.
Bir de iç abdest vardır. İşte kalbin temizliği ve nuru bu iç abdestte bağlıdır. Kalbine iç abdest aldıran insanların dış abdestleri sağlam olur. İç ve dış abdestteki bu uyum, hem kalbi, hem de yüzü nurlu kılar.
Kalbin nuru, hem yüze, hem de söze yansır. Sözlerin letafeti, nezaketi ve hitabeti bu nurla herkesi kucaklar.
Sözün letafeti; içinde latif ve lütuf kelimeleri bulunan, rica cümleleri ile dolu, karşısındakine emir cümleleri ile hitap etmeyen, her zaman her yerde ve daima lütfen demesini bilmekte yatar.
Sözün nezaketi; karşımızdaki kişiye bir sözü, ne zaman, nasıl ve hangi ortamda söyleyeceğimizi bilmekten geçer. Bilhassa nazik insanlar, söyleyecekleri sözün ortamını ve zamanını çok iyi bilirler. Hangi söz, hangi ortamda söylenir, yahut söylenmelidir, konusunda hassas davranırlar.
Nezaketin temel kuralı olan “Kendine, yapılmasını istemediğin şeyi, başkasına yapma” hadis’i şerifine uyar ve uygularlar. Sözleri hem iç abdestli, hem de dış abdestlidir. Yani kirlerden arınmış tertemizdir
Sözün hitabındaki güzellik; letafet ve nezaketin uygulanmasından doğar. Sakala göre tarak dediğimiz, insanların eğitim, kültür ve sosyal yapılarına göre, onları kırmadan, onların anlayacağı dilden konuşmasını bilmektir.
Kısacası, sözü nurlu insanları, dinlerken dinlenir, duyunca düşünür, düşününce de söylediklerini yapmaya çalışırız.
Rabbim bizi, kalbi nurlu, yüzü nurlu, sözü nurlu kullarından eylesin inşallah.
Sevgi, saygı ve dualarımla…
Mahir EYÜBOĞLU
Eğitimci-İletişimci-Yazar
28.02.2015



