Bayramlaşmak
18 Ekim 2013 21:31 / 1575 kez okundu!
Bayram, sevinmek sevindirmek demektir.
Barışmasını ve bağışlamasını bilmeyen insanlar ne sevinebilir ne de sevindirebilirler.
Barışmasını bilmek, barışın ne olduğunu bilmekten geçer.
Barış önce insanın kendi içinde olmalıdır. Kendisiyle barışık yaşayan insan yedi düvelle barışık yaşar. Kendimizle barışık yaşamanın sırrı, nefsimizle gönlümüzün ne isteyip istemediğini bilmekte yatar. Gerek maddi gerekse manevi isteklerin temsilcisi nefisken, ihtiyaçların temsilcisi ise gönüldür.
Nefisle gönül arasında, istek ve ihtiyaç dengesini kurabilmek çok önemlidir.
Her hangi bir isteği olan insan, bu isteğini nefsiyle mi, yoksa gönlüyle m istiyor? Bunu ancak kendisi bilir.
İnsan bir şeyi nefsiyle isteyip de onu elde edemedi mi iç kavgası başlar.
Bu kavga, terbiye edilmemiş nefislere sahip insanlarda, hırs ve tamahlara dönüşür.
Bu kavga, bazen insanı, başkalarının mutsuzlukları üzerine kendi mutluluklarını kurmaya kadar götürür.
Barışın ne olduğunu anlayabilmek için, kavgaların neden ve nereden çıktığını yani sebeplerini iyi bilmek gerekir.
Çünki, güzelliğin sırrı, zıtların varlığında yatar (gizlidir).
Zıddını bilip, anlayamadığımız şeyler yüzünden, aslına uygun olanları bulup çıkartamayız.
Barışmanın zıttı; dargınlık, küskünlük ve kavgalı olma halidir.
Nefsiyle gönlü dargın, kendilerine küsmüş, kendiyle kavgalı olan insanlara barışı anlatmak pek kolay olmaz. Bunu başarabilmek için yoğun bir çaba gerekir. Ama başarılmaz da değildir.
Hani efendimizin dediği gibi; “Ölümden gayri her şeyin bir çaresi vardır ya” çarenin ne olduğunu bilmek demek, çözümün ne olduğunu bilmek demektir.
Kısaca kavgalardan, küskünlüklerden kurtulmadan, kurtulmasını bilmeden barışı yaşayamayız. Dargınlığı, küskünlüğü ve kavgayı temizlemeden bunların zıttı olan barışı getirmek ve yaşamak mümkün değildir.
Gönül alemindeki yürek devletinde, nefsinin olumsuz isteklerine dur diyebilen insan, kendisiyle barışı imzalamış demektir.
Nefsin olumlu ve helal isteklerine evet demek, nefsin terbiye edilmiş olmasından ileri gelir.
Terbiye edilmiş bir nefsin isteği aslında bizi gönlümüzün isteğine götürür.
Gönlümüzün istedikleriyle, nefsimizin istedikleri arasında uyum, ve denge varsa, biz içimizde barışı imzalamışız demektir.
Yani nefsiyle gönlü çatışmayan insan, kendiyle barışık olan insandır. Onlar, almayı değil vermeyi severler. Verdiğim benimdir, diyerek ve hep vererek yaşamaya çalışırlar. Çünkü gönüllerinde daima bu arzu vardır. Verdiği her şey ona huzur verir. Huzur duyarak kurduğu ilişkilerde bayram sevinci yaşar ve neşesini bulurlar.
İnsanoğlunun almayı çok sevdiğini bilirler.
Vermeyi öğrenen insan, kendiyle barışık yaşadığı gibi başkalarıyla da barışık yaşar. Çünkü o veren eldir. Veren ele duyulan saygı ve sevgi, sevinmenin ve sevindirmenin iç huzurundan ileri gelir.
Bayramı ancak kendisiyle ve başkalarıyla barışık yaşayanlar kutlayabilirler.
Başkalarını sevindirmesini bilenin sevincinden daha büyük sevinç ne olabilir ki..!
Ömrümüzü mutlu ve huzurlu geçirmek istiyorsak, kendimizle ve başkalarıyla barışanlardan olalım.
Nefsimizle gönlümüzün istek ve arzularını dengelemeye çalışalım.
Unutmayalım ki, gönlümüzün istekleri ağır geldiği müddetçe, bayramlar bizimledir ve daima içimizde yaşar..!
Bağışlamasını bilmeye gelince;
Bağışlamanın iki biçimi vardır. Birilerine maddi bir şeyler vererek bağışlamak bir de affetmesini bilmek.
Maddi bir şeyler vererek bağışlamaya İslam da infak denir. Yani karşılık beklemeden vermek vermesini bilmek..!
Dahacası karşılığı kuldan beklemek yerine, yaratıcıdan beklemek.
Maddi bağışta bulunmak aslında cömertliğin bir emaresi, yansımasıdır. Hele-hele Allah için cömert davranan insanlardaki iç huzur kimsede bulunmaz.
Cömert ruhlu insanlar, en zor şartlarda dahi vererek, kendi can ve nefislerini acıtarak, başkalarının, bilhassa muhtaçlıların sevinmesine vesile olurlar.
İşte o zaman hem kendilerini, hem de başkalarını sevindirirler.
Elindeki küçük bir şey bile olsa başkalarına vererek onu sevindirmeyi amaçlayan insan, bayram sevincini yaşayan çocukların sevincinden nasipli olanlardır. Bayramlarda en çok sevinen ve sevindirilenler çocuklardır. Zira, çocukların sevincinde, yalan, riya ve sahtelik yoktur. Bayramlaşmasını bilmek demek aslında içimizdeki çocuğu sevindirmesini bilmek demektir.
Bayramı, içindeki çocukla arkadaş olmasını bilenler kutlar. İçindeki çocukla dost olanlar, dışarıda ki çocuklarla daha kolay dostluk ve ilişki kurarlar. Çocuklarla dostluk ve ilişki kurmasını bilen insan, başkalarını ve kendini sevindirmesini bilen insandır.
Bağışlamanın öteki anlamına gelince;
Bize yapılan kötülüğü veya haksızlığı affetmesini bilmektir. Yani bize yapılan hor ve hakir görülü davranışları hoş görebilmektir.
Malum affederek bağışlamanın zıddı, kin ya da garez gütmektir.
“ Birbirleriyle üç günden fazla dargın duranlar meclisimize gelmesin” buyuran efendimizin emri gereği, birbiriyle küskün olan, kendilerine yapılan hatayı affetmeyen insanlar, bayramın sevincini nasıl yaşar veya başkalarına nasıl yaşatabilirler ki..!
Affedici bir insanın en belirgin özelliği sabırlı olmasıdır. Sabra bürünen insanlar, kendilerine yapılanları nefsini tatmin ederek, vekil kılarak değil, yaradana havale ederek veya vekil kılarak çözer.
Çünkü yaradana vekalet veren insanların affetmeyeceği hiçbir şey yoktur.
Bu bağışlama sırrıyla, hem kendini hem de başkalarını sevindirir. Bayram ancak bu sevinci yaşayanların yüreğinde vardır.
Bayramları, barışarak ve bağışlayarak kutlayabilenler ne mutlu..!
Rabbim bizi, şuurla barışmasını ve içten gelen bağışlamasını bilen daima bayramlık kullarından eylesin inşaallah..!
Bayramınız mübarek olsun efendim..!
Mahir EYÜBOĞLU
18.10.2013
Son Güncelleme Tarihi: 18 Ekim 2013 22:38



