Aldatan bizden değildir
22 Ocak 2015 14:57 / 1673 kez okundu!
Aldatma; sevgi, saygı ve sorumluluk değerlerinin kötüye kullanılma noktasında başlar. Başkalarını aldatırım diyen insan aslında aldatmaya, kendisinden başlamış demektir. Sorumluluğun boyutları aldatmayla doğru orantılıdır.
Sorumluluk kendi içinde; bireysel, vicdani, tarihsel ve ilahi boyutuyla yerini alır.
Bireysel sorumluluklardan insanların, mazeret ve bahaneler üreterek kurtulduğunu sandıkları çok görülmüştür.
Bireysel sorumluluktan kurtulduğunu sanan insanı, bu defa vicdani sorumluluk sıkıştırmaya başlar. İnsanoğlu vicdani sorumluluktan da mazeret ve bahaneler üreterek kurtulduğunu sanır.
Derken tarihi sorumluluk devreye girer. Bundan da insanoğlu mazeret ve bahaneler üreterek kurtulduğunu sanır.
Ve aldatmanın hiçbir mazeret ve bahaneyle kandırılamayacağı ilahi sorumluluğa gelinir.
Eğer biz insanlara, ilahi sorumluluk şuurunu yükleyemezsek, aldatmalar devam eder.
İlahi sorumluluk dışındaki sorumluluklar, nefsimizin beslemesinden kaynaklanır.
Nefislerinin emrinde olanlar, ilahi sorumlulukla karşılaştıkları zaman artık üretecek mazeret ve bahane bulamazlar.
Efendimiz Mekke’den Medine’ye hicret ettikten sonra Medine’deki Yahudilerin elinde bulunan ticari hayatın Müslümanların eline geçmesi için, devesi Kusva’nın çöktüğü yerde, Müslüman pazarını kurdurur. Günümüz belediyeciliğinin ilk temelleri orada atılır. Belli bir zaman sonra pazarı denetlemeye çıktığında buğday satan tüccarın buğday çuvalına elini sokar. Çuvalın altı ıslak üstü kurudur. Bu duruma hem üzülür hem de kızar ve o muhteşem sözleriyle uyarır, ’’Aldatan bizden değildir.’’
Aldatmanın temelini; gerçek sevgi, saygı ve sorumluluk yerine; sahte, süfli (içi boş) ilişkilerin oluşturduğu hırs ve tamah aldatması gelir.
Bu duygularla yüklü insanlar sevgisiz, saygısız ve sorumsuz yaşarlar.
Çok sevdiği şeylerden kısa sürede vazgeçip başka şeyler sevip saymaya kalkarlar. Bu onların hem doyumsuzluğu hem de sorumsuzluğunu gösterir. Maymun iştahlılık…
Mal, mülk, kadın, makam, mevki, evlat vs. gibi sevgilerde yaşanan dengesiz ve sorumsuz doyumsuzluklar hırs ve tamahla gelişir.
Hâlbuki nefsini terbiye edebilmiş bireyler sevgi saygı sorumluluk değerlerini ilahi boyuta taşırlar.
O zaman yaratılmışı yaratandan ötürü sevmek gündeme gelir. Yaratılmışa duyulan sevgi, saygı ve sorumluluk aslında yaratana duyulan sevgi saygı ve sorumluluğun yansımasıdır. İşte o vakit aldatmalar devre dışı kalır.
Aldatmanın bittiği noktada takva başlar.
Bir şeyi o kadar çok, o kadar çok severiz ki sevginin zirvesine çıktığımız zaman içimizi bir korku kaplar.
Yaptığımız şeylerden dolayı sevdiğimizi üzer miyiz, kırar mıyız korkusunu yaşamaya ve bunun için olumsuzluklardan sakınmaya başlarız. İşte sevgiden doğan korkuya, sakınmaya takva denir.
Gerçek korku, sevgiden doğar.
Ama hiçbir korkudan sevgi doğmaz. Aldatmama korkusundan doğan sevgi, yani sakınma duygusuna sahip takva ehli insanlar, yaratanı aldatamayacağını çok iyi bilirler.
Yaratılmışı mutlu etmek gayret ve çabası, yaratanın rızasına uygun davranmaktan geçer.
En güzel kul, en güzel ahlaka sahip olan insandır.
En güzel ahlak sahibi insan ise rabbini kendine şah damarından daha yakın hissedebilendir. Kısaca eşine, işine, aşına sevdalı olan insanlar sevdasına ve davasına sahip çıkan insanlar, ne kendilerini ne de başkalarını aldatırlar…!
Kendini seven, kendini sayan ve kendine soru soran her insan sevdalı ve sorumludur.
Sevgi, saygı ve sorumluluklar her insanda farklı özellikler gösterir.
Bu tıpkı bir ağacın değişik dallarındaki değişik meyveleri gibidir.
Ham meyvenin rahatsız edici özelliği ile olgun meyvenin tat verici özelliği hiç bir olur mu?
Ham meyvelerden tat alınmadığı gibi cahil insanlarla ilişki kurmaktan da tat alınmaz.
Olgun meyvenin de tadına doyulmadığı gibi, Âlimin ilmine doyulmaz.
Cahil hem kendini hem de başkasını aldatırken, Alim hem kendini hem de yaratanı aldatamayacağını çok iyi bilir.
Bir insan ki; yaratanı aldatamayacağını öğrenmişse; ilahi sorumluluğa kendini hazırlayan demektir.
İlim, beni rabbime yaklaştıran her şeydir.
Âlim beni rabbime yaklaştıran herkestir.
Zulüm, beni rabbimden uzaklaştıran her şeydir.
Zalim, beni rabbimden uzaklaştıran herkestir.
Yeni yıla, bu şuur ve sorumlulukla girenlerden olmamızı dilerim.
Yani kendini hayırda yenileyenlerden olmayı amaçlayan, önce kendini aldatmayanlardan olalım. Kendini aldatmayan inanın kimseyi aldatamaz.
İşte bizden olmanın sırrı budur.
Değilse aldatanlar bizden değildir.
Rabbim bizi başı ve sonu güzel olan ve ilmiyle amel eden kullarından eylesin inşaallah.
Mahir EYÜBOĞLU
Eğitimci-İletişimci-Yazar
18.01.2015



