izmirizmir.net : Şakir KADAN - Ne yapmalı?


Ne yapmalı?

07 Mart 2013 11:58 / 1965 kez okundu!

 


Her zaman şu soruyu sormuşum kendime; yaşadıklarım, acılarım hüzünlerim tanrısal kader mi, yoksa birileri tarafından dayatılan kader mi? Yanıtını arayadurayım, İster tanrısal ister birileri tarafından dayatılan kader hiç fark etmez; önemli olan mutsuzluklarımdan acılarımdan kurtulabilmenin yolunu bulabilmektir. Rahat yaşayabilmek toplumun içinde onurlu şerefli ve haysiyetimle dimdik ayakta kalabilmektir. Kısacası mutlu yaşayabilmektir. O zaman:Ne yapmalı?

Ne yapmalı da etliye sütlüye karışmadan dertlerin ve sorunların kıyısından sıyrılıp suya sabuna dokunmadan yaşamasını becermeli. Tanıklık ettiğimiz acıların karşısında metanetimizi koruyarak; ruhumuzu tahriş etmeden her şeyi bir eğlence arenasında izlemeyi becerebilmeli. Kör döğüşün arasında çizik almadan kıvırıp, sıyrılmalı. Gözlerimizi kapatmalı, kulaklarımızı tıkamalı. Duygularımızı köreltmeli vicdanımızı tuvalete atıp sifonu çekebilmeli. Gamsız ve duyarsız olabilmeli. "Bana ne" diyebilmeli. Yani;

Soğuk bir kış günü sokağın dönüşünde önümüze çıkan simitçi çocuğun soğuktan titreyişini, çöp bidonlarında nafaka arayan yaşlı adamın üzerindeki yamalı giysileri, parkta yatan cinsiyeti belirsiz kimsesizleri, emekli olma savaşını vermeye devam eden 65 yaşındaki kadının düşe kalka işe yetişme çabasını görmeden yolumuza devam edebilmeli. Suyunu içtiğimiz pet şişesini gelişigüzel asfaltın herhangi bir yerine fırlatıp atabilecek kadar utanmaz olabilmeli. Yani;

Her ay açlık sınırı rakamları açıklanarak aile reisliği onurumuz kırılırken çocuklarımızın yüzüne utanmadan bakabilmeli. Kömür yardımı, okul yardımı almak için muhtarın önünde mazeretini anlatırken sıkılmadan durabilmeli. Kredi kartı borcu nedeniyle evin buzdolabı icra karşılığı götürülürken sokakta başı dik yürümeye devam edebilmeli. Ve kendini avutarak “elle gelen düğün bayramdır“ atasözünü içimize sindirebilmeli.

TV haberlerinde; çocuğunun üzerine yağdırılan kurşunları avuçlarıyla yakalamaya çalışan adamın çaresizliğini, bombalanan pazaryerinde kocasının vücudunun parçalarını arayan kadının feryadını, cehennem zebanilerinin orta doğudaki zulmü karşısında dilsiz şeytan gibi susmayı ve sağır olmayı kabullenmeli. Yani kısacası,

Yüreksiz, yarasız ve beyinsiz insan olmayı becerebilmeli. Yani kısacası İNSAN olmamayı becerebilmeli.

Eğer insan olamamayı beceremiyorsak o zaman insan olmak için ne yapmalı?

Eğer insan olma iddiasını taşıyorsak bizi mutsuz eden, yaşamlarımıza zehir katan cehennem zebanilerinin dayattıkları kaderi bozmalı.

Aklımızı çer çöplerden arındırıp donatacağımız haysiyetli fikirlerle direnmesini öğrenmeliyiz. Hepberaber yürümeli, aynı sloganlarla tek yürek halinde haykırarak, dayatılan kaderin üstüne çizik çekmeliyiz. Zor gibi görünür ama aslında kolay. Yeter ki örgütlenmek için ortak noktamızı doğru belirleyelim. Yeter ki aklımızın içine doldurdukları çer çöpleri temizleyip atalım. Bilek gücünün akla geçiş yaptığı bu zamanda gücümüzü doğru işlerde kullanalım.

Bireyin önce bir toplumsal birleşme noktasının oluşması gerekmektedir. Bugün bu konuda en büyük yanılgımız toplumsal birleşme noktamızın doğru belirlenememiş olmasıdır. Odaklanıp ve oyalandığımız düşüncelerin çağımızın çok gerisinde kaldığı bir gerçekliktir. Irkçılık, ayrımcılık ve bireyler arası düşmanlık yapılarak bir yere varılamayacağına inanmak gerekir.

Bunca kargaşanın temelinde bir türlü farkına varamadığımız iki neden gizlidir. Her birimiz çıktığımız yerin kutsallığı iddiasıyla didişmekteyiz. İnsanlık kavramının yüceliğini ve erdemlerini kişilerin çıktığı deliğin kutsallığına bağlı olduğunu iddia etmek deliliktir. Çünkü aynı delikten namuslu da çıkar, namussuz da çıkar ve aynı delikten serseri de çıkar, akıllı da çıkar. Hırsız da çıkar, it-uğursuz da çıkar. Karadır ya da beyazdır, ne fark eder.

İnsanlığın ortak paydasını salt din, mezhep ve tarikatlarda aramak aynı oranda deliliktir. Çünkü her birey ancak şüphesiz kendi inancıyla mutlu olabiliyor. Alevidir ya da Sünnidir ne fark eder. O zaman bu iki unsurun bireylerin ortak aidiyeti ve buluşma noktası olarak belirlenmesi yarar getirmez. Aidiyetlerimizi çıktığımız deliklerde, inandığımız mezhep ve dinlerde aradığımız sürece zebanilerin zulmünden kurtulmamız olanaksızdır. Ortadoğu’da eksilmeyen ateş ve alevin en önemli nedenini de bu iki unsurda aramak gerekir. Emperyalistler hedef şaşırtmaktalar. Kapitalistler de gül gibi geçinmekteler.

Toplumsal birleşme gücümüzü ve aidiyetimizi;

İnsan haklarına saygılı siyasi partilerde,

Doğru sivil toplum örgütlerinde,

Sendikalarda birleşebiliyorsak,

Bilim, sanat ve felsefe alanında ilerleyebiliyorsak, hayvan haklarına, doğayı koruma konusunda saygılı olabiliyorsak...

Ancak o zaman bu dünyanın herhangi bir noktasında yaşamayı helalinden hak etmiş olabiliriz.


Şakir KADAN

06.03.2013


 

Bu yazýyý Facebook'ta paylaþabilirsiniz+:
Facebook'ta paylaþ
0
Yorumlar
Uyarý

Yorum yazabilmek için üye olmalý ve oturum açmalýsýnýz.

Eðer sitemize üye deðilseniz buraya týklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eðer üye iseniz oturum açmak için buraya týklayýn.