Enseyi karartmayalım
22 Haziran 2013 02:19 / 1777 kez okundu!
Bugünlerde sokağa çıkmak istemiyorum. Sokaklarda eylemler var, sokaklarda direniş var. Bu kere eylem ile gözlem arasında seçimimi değiştirdim ve gözlemci kalmaktan yana karar verdim. İlk kez eylemden vazgeçiyor, gözlemi seçiyorum. Aslında sokakların acemisi değilim, atılan sloganların yabancısı hiç değilim. Kırk yıl öncesinin sloganları hiç değişmemiş hala aynı ve kollar yine havaya yükseliyor, parmaklar zafer işaretini gösteriyor.
"Zafer ne gelmez şeymiş?" diye soruyorum kendime. Demokrasi ve özgürlük sesleri yükseliyor. Özgürlük ve demokrasi ne gelmez şeymiş? İstediğiniz kadar bağırın maalesef diktatörlerin kulakları geçmiş diktatörler gibi sağır. Her iktidar ihtirastır, her ihtiras diktatörleri kör ve sağır eder. Unutmayalım ki iktidarları halk seçer. Ayrışmış, parçalı duygulara bölünmüş, dogmaların ve yapay kutsalların etrafında karşıtlar oluşturulmuş halkların seçtiği iktidarlar öfkeli ve intikamcı liderlerin eline geçer. İşte o zaman seçilmiş diktatörler ortaya çıkar. Böylelikle önce başımıza belayı sararız ve sonra belaya karşı isyan ederiz.
Bugünlerde sokaklarda direniş var. Kırk yıl öncesinden bilirim, bu sokaklarda bir başkaları direniyordu. Bugün direnenler dün direnenlere karşı direniyorlar. Tahterevalli sanki. Bu işin dengeli terazisi yok sanırım. Birileri yükselir birleri iner. Bir sopa tanırım hep halkın kafasına iner, sopa aynı sopa ama sopayı tutan eller değişir. Bazen bir diktatörün eline geçer, bazen silahlı adamların. Bu durum dünya var oldukça diktatörlerin var olacağını gösteriyor. Ali alır vurur, bir zaman sonra bir bakarsın Veli almış vuruyor. Halkın kafasına inen sopa aynı ise sopayı vuracak kişi Ali olmuş ya da Veli ne fark eder. İktidarlar gibi direnenler de el değiştirir. Vaziyet böyle olunca direnmek alınyazısına dönüşür.
Sokağa çıkmak istemiyorum. Çünkü uzun yıllar direndim, isyan ettim, özgürlüğe koştum. Özgürlük yolunda koşarken yol uzadı, ölçü birimi olmayan hak, eşitlik ve özgürlüğün yaradılışa ters olduğunu anladım. Hiç bir zaman gerçekleşemeyeceğine inandım. Uçsuz, bucaksız bir yolda ömrümün çürümesine dur dedim. Şöyle düşünmeye başlamıştım. Eğer bir gün sopa elime geçseydi acaba ben de başkalarının kafasına vuracak mıydım, orasını kesin bilmiyorum. Emin değilim. Sopanın kendine göre dayanılmaz cazibesi vardır. Çünkü sopa kimdeyse o diktatördür ve mutlaka sopayı kullanmak zorundadır. Sistem böyle işler. Onun için sopayı yok etmek gerekir, fakat bu imkânsız. Bir ülkede yasalar, anayasalar sopadan yana yapılmışsa, idari kurallar yönetenlerin keyfine bırakılmışsa, vatanseverlik ve din adına sürekli halklar arasında düşmanlar yaratılmışsa, diktatörler kendiliğinden var olur. Sopa sürekli el değiştirir. Din, ırk ve milliyetçilik duygularıyla körelmiş bir halkın seçtiği liderleri de kör olur. İşte o zaman uçurumdan kurtulma şansı zayıflar. Körler birbirlerine yol göstermezler. Didişme içten zayıflatmaya başladığında dış güçlere, emperyalistlere karşı savunma gücü azalır ve telafisi mümkün olmayan yok oluşa götürür. Burada önemli olan nokta halkların arasında duygudaşlığın neden ve kimler tarafından koparıldığını tespit etmektir. İnanıyorum ki bu üilkenin bütün halkları namuslu ve şereflidir. Her nedense ayrışmışlardır. Namusu, malı ve ülkesi için canını seve seve feda ederler. Dış tehlike hissettiğinde kenetlenir ve müdafaasını yapar. Burada bir gerçek var; hepimiz vatan milliyetçisi ve hepimiz emperyalizme karşı sonuna kadar direnecek bir halkız. Yeter ki zayıf düşmeyelim. Tarihimiz böyle yazıldı. İşte buna dikkat etmemiz gerekir.
Çetin Altan’ ın dediği gibi ama bu kez emperyalizme “enseyi karartmayalım”.
Şakir KADAN
22.06.2013



