SAHNE HEYECANI
18 Haziran 2010 01:24 / 2238 kez okundu!
Hayatınızda hiç topluluk önündeyken heyecanlandınız mı? Ben heyecanlandım. Bunun neden olduğunu düşündüğümde ise hep bir yanıt geldi aklıma. O da; eğer bir hata yapılırsa, insanların ne diyeceğini düşündüğünden korkulması, diye düşünüyorum. Sanki herşey mükemmel olmak zorundaymış gibi...
Peki herşey mükemmel olmazsa ne olur? Neden diğer insanların düşünceleri bu kadar önemli? Biz başkaları için değil kendimiz için bu dünyaya geldik. Onların istediklerini yaşayıp hissetmeye gelmedik ki.
Kısa bir zaman önce bir üniversite’de dışardan gelen öğrenciler için düzenlenen konsere çıktım piano çalmak üzere. Konser başlamadan yarım saat önce başladı kalbim küt küt atmaya. Niye heyecanlanıyordum ki? Ailem dışında hiçbir izleyiciyi tanımıyordum, ayrıca da zevk için çalmıyor muydum pianoyu? Bazı öğrenciler güzel sanatlarda okuyordu ve gelecekte yapacakları işin, çaldıkları müzik aletiyle ilgili olmasını istiyorlardı... Yani, onların yanlış yapmaktan korkmaları bir dereceye kadar normal, ama benim korkmam normal değil. Hem neyden korkabilirdim ki? Öğretmenim mi kızardı? Hayır. E o zaman? Ohoo ama Rana dinler mi...
Sahneye çıkacak öğrencilerin beklediği odada bitmek bilmeyen bekleyiş başladı. Çaldıktan sonra odaya geri gelen öğrenciler, koltuklarda çok az izleyici olduğunu söylediler. Evet, içim biraz da olsa rahatlamıştı ama o adrenalin gitmek bilmedi sağolsun. Sonunda sıra bana geldi... İki tane parçam vardı; ilki daha kolaydı, önce onu çalacaktım, hem salona alışmak için hem de ikinci ve daha zor olan parçaya hazırlanmak için. Sahneye çıktım, selamımı verdikten sonra başladım çalmaya... Çok iyi gidiyorum derken birden elim titremeye başladı ve yanlış bir notaya bastım. Sonra toparladım toparlamasına ama iş işten geçmişti. İşte evde yüzlerce kez hatasız çaldığım parçayı sahnede çalarken hata yapmıştım...
Pianodan konu açılmışken şarkı kariyerimden de bahsediyim ve deneyimlerime deyineyim biraz. Açıkçası amatör solist olarak okul orkestrasında şarkı söylemeye bu yıl başladım. Orkestraya nasıl mı girdim? Şarkı söylemeyi her zaman sevmişimdir ama hiçbir zaman bir orkestrada söylecek kadar sesim olduğunu düşünmüyordum. Zaten orkestraya da şarkı söylemek üzere girmedim, piano için girdim ama öğretmen beni solist yaptı. Benim için çok yararlı oldu bu seçim ve şarkı söylerken ne kadar zevk aldığımın tekrar farkına varmış oldum. Gelelim şarkı söylemenin heyecanla ilgili kısmına. Her hafta seçmeli derslerde yaptığımız çalışmaların sonucunda okulda yılın ortasında ve sonunda konsere çıkıyoruz. Ayrıca okul dışında da bir festival ya da yarışma olursa ona gidiyoruz. İstanbul HEV'deki festivaldeki performansımdan heyecanlanmama rağmen memnun kaldım, çünkü artk hata yaptığımda heyecandan olduğunu biliyorum. Bu seferde de şarkının bir bölümünde yükseğe çıkarken sesimi doğru kullanıp rahatça çıkarmam gerekirken, sesim kırıldı ama bozuntuya vermeden devam ettim. Hatalar çalışmamaktan mı kaynaklanıyor peki? Hayır, heyecanlanmaktan...
Buradan bir bağlantı kurarak Osho’nun yaratıcılık adlı kitabına gelelim şimdi de... Bu kitap, insanın kendini bulması, egosunu kontrol altına alması, kendisine güvenmesi gibi konulara değinen bir kitap. Bir bölümünde de, Büyük Dalgalar adlı bir güreşçiden bahsediyor...
Büyük Dalgalar adlı güreşçinin antremanlardaki performansı çok iyiymiş, çok güçlü olduğu için hocasını bile yenermiş. Fakat halk önünde maça çıktığında genç öğrenciler bile onu yeniyormuş. Bir gün bir Zen ustasına (Budizm’de bir meditasyon üstadı) gidip yardım istemiş. Zen ustası da: “Senin adın Büyük Dalgalar, o yüzden bu gece tapınakta kal ve denizin dalgalarını dinle. O dalgalar olduğunu hayal et, bir güreşçi olduğunu unut ve önüne çıkan her şeyi yıkan o dev dalgalar ol.” demiş. Güreşçi, o gece tapınakta kalıp sadece dalgaları düşünmeye çalışmış ama aklında birçok düşünce varmış. Zamanla sırf dalgaları düşünmeye başlamış ve dalgalar büyüyerek tapınaktaki bütün heykelleri devirmiş ama o, yüzünde hafif bir tebessümle oturmaya devam etmiş. Bir sonraki gün, yine halk önünde bir yarışmaya katılmış ve bu sefer bütün maçları kazanmış. O günden sonra da Japonya’daki hiçbir güreşçi onu yenememiş...
Gelelim, bu hikayenin benimle ilgili olan tarafına... Büyük Dalgalar’ın tapınakta anladığı şey aslında yapabileceği bir şeyi, hırsı ve egosu yüzünden yapamamış olmasıydı. Tapınakta, dalgaları dinleyerek kafasındaki olumsuz düşüncelerden kurtuldu ve asıl yapmak istediği şeye yoğunlaştı.
Nasıl Büyük Dalgalar bunu başardıysa, belki ben de sırf piano çalmaya ya da şarkı söylemeye odaklarsam kendimi, illa “en iyisini yapacağım” diye heyecanlanmazsam, sınırlarımı zorlarsam sahnedeki performansım 'daha iyi olabilir'.
Rana Yiğitbaşı
14.06.2010
