KUŞ YUVADAN UÇARKEN
23 Temmuz 2010 16:19 / 2224 kez okundu!
Amerika’dan Çeşme’ye dönüşüm çok acı oldu. Yazokulumun programına, havasına, arkadaşlarına alışmışken kendimi bir anda boşlukta buldum. Ne için döndüğümü bir an için unuttum sandım açıkçası...
Ama hiç unutur muyum... Unutmam için bütün hafızamın silinmesi gerekir. Sevgili ablamın beni bırakıp gitmesini unutmamın mümkünatı yok...
Evet. Ablam seneye yurtdışına üniversiteye okumaya gidicek ve onunla daha çok zaman geçirmek istediğim için 6 hafta kalmadım Los Angeles’ta. Sırf onun için döndüm de denebilir. Derler ya bir şeyin kıymetini onu kaybederken anlarmışsın. Ben de onunla eskisinden daha fazla vakit geçirmeye çalışıyorum. Bu iyi kalpli, narin kuş yakında uçacak ya yuvadan... Onun kıymetini ayrılırken anlayacakmışım demek ki...
.
Eskden ne çok kavga ederdik. O benim oyuncağımı aldı diye çığlıklar içinde bağırmaya başlardım. Ya da bazen üstüne düşen görevi yapmadı diye sanki bana kötülük yapmış gibi triplere girerdim. Büyüdükçe kavgalar tartışmaya dönüştü tabi... Artık birbirimizi anlamaya çalışarak, sorunu büyütüp kırarak değil tam tersine sorunu yok etmeye çalışarak anlaşmaya başladık. Genellikle, bir tartışma yaşasak bile 5 dakika sonra sanki hiç bir şey olmamış gibi ikimizden biri bir soru sorar ya da yardım ister, diğeri de bozuntuya vermez.
Ablamın kıymetini yeni anladım dedim ya. Abla bile değil, yaş farkı çok az olduğu için arkadaş gibi büyüdük. Bir arkadaşımla aramda sorun olsa yan odaya gider ona içimi dökerim, bazen bir sorunu çözmese bile dinler, öğüt verir. Giysi ihtiyacı olduğunda ekstra bir dolabım daha var. Aile arasında bir tartışma çıksa beni her şekilde savunabilecek bir avukatım bile var. Beni herkesten çok anlayan ama bazen de anlamamış gibi yapabilen biri de var tabi. Onu arkadaşlarımla tanıştırdığımda ne kadar iyi anlaştığımızı farkedenler hemen sorar: “Çok kavga eder misiniz?” diye. Biz de çoğu kardeşin aksine nadir verilen bir cevap veririz: “Yoo hiç tartışmayız, çok arada... Gerçekler acıdır valla hiç kimse kıskanmasın...
O gidince ne yapacağım acaba.. Kim benim giyinişimi düzeltecek, gülüşümün taklidini yapacak, bir bakışmada ne dediğimi anlayacak, teknolojiden anlamadığım zaman sanki anlayacakmışım gibi anlatmaya çalışacak? Belki tatillerde yine gelecek ama aynı olacak mı bilmiyorum.. Bu yazı onunla bol bol bir arada olarak geçirmeliyim... Çünkü eminim onu şu an düşündüğümden çok daha fazla özleyeceğim... Kuşun yuvadan uçmasını engelleyemeyeceğime göre...
Rana Yiğitbaşı
22.07.2010
