izmirizmir.net : Ayşegül YEŞİLNİL - Teşekkürler Hayat


Teşekkürler Hayat

11 Şubat 2009 14:31 / 2567 kez okundu!

 

Bu dünyada iyi şeyler de yapıldı...
Tanju Okan "Kadınım" dedi. Giuseppe Tornatore "Cennet Sineması"nı, Metin Erksan "Sevmek Zamanı"nı çekti. Da Vinci ilahi güzellikte çizdi. Vahi Öz "Horoz Nurimiz" oldu. MFÖ "Gözyaşlarımızı bitti mi sandın"ı, James Taylor "You've got a friend"i söyledi. Celaleddin-i Rumi hayatın özünü anlattı.

Mimar Sinan ve Antoni Gaudi masalsı şehirler yarattı. Bülent Ortaçgil "Benimle Oynar mısın? "dedi. 
Robin Williams "Günaydın Vietnam" diye seslendi. Halil Cibran "Ermiş"i
yazdı. Sadri Alışık "Turist Ömer", Yeşil kurbağacık ise "Kermit" oldu
güldürdü. "Küçük Prens" büyük sözleriyle düşündürdü.

Ve nice sanatçılar.., nice bilgeler...

Anlattılar, şekil verdiler, yazdılar, seslendiler, çizdiler,
oynadılar, boyadılar, dans ettiler.

Hissetti ve hissettirdiler.

Hissetmemizi canlandırmak, hatırlatmak ne denli zor ve ne denli
kolaydı belki de. Buna hazır olmamızdı asıl önemlisi... ne kadar
duygumuz var içimizde? Nedir bizleri onların söylemek istediklerine
bağlayan, onları hiç ama hiç bir zaman için unutmamamızı sağlayan?
Küçüktüm ve radyoda dinlediğim şarkıyı söyleyen şarkıcının ismini sol
avucuma bir tükenmez kalemle yazmıştım... Bu ismi unutmamalıyım
diyerek. Stevie Wonder'ı bir daha hiç unutmadı kalbim... Sol avucumun
içi de unutmadı... Onların bize neler verdiğini ise bugün yaşadığımız
her şey belli ediyor... Ama hala onların neler verdiğini hatırlamakta
direnebiliyorsak elbette...

Güzeldi...

Dedikleri, hissettirdikleri gerçekten hissedebilmemiz içindi.
Öylesine çok sanatçı, bilge insan öylesine çok şey verdi ki. Hatta
bazıları, bugün yaşamasalar bile seslerini, renklerini, biçimlerini,
düşüncelerini söylemeye hep devam ettiler, edecekler... Bedenleri
yeryüzünde artık olmasa bile söylemeye, izletmeye, hissettirebilmeye
devam etmeleri onların hayatımızda hep varolacakları, hep yaşayacakları
anlamına gelmektedir. Artık varolmasalar da hissettirmeye devam ediyor
olmaları ne kadar gerçeküstü bir durum aslında...

Madde olarak yaşam içerisinde "yok"sun... Ama aslında öylesine "var"sın
ki, belki de yaşadığın zamandan daha fazla varsın...

Küçücükken duyduğumuz bir akordeon sesi bilinçaltımızın hangi
köşesine yerleşmiştir kim bilir? Bunu biz özenle arasak da
bulamayabiliriz... Ama bir anda öylesine bir anımızla gelir ki... İşte
o an, o ses yılları, renkleri, kokuları da getiriverir beraberinde...

Anılar...

Ve o anıları kendimizin hatırlamasının yanı sıra, benzerlerini ya da
belki de yakın anıları yaşamış insanları aramaya çalışmaz mı kalbimiz
eninde sonunda?

Ortak hisler, ortak ya da benzeri anılarla daha da anlam kazanmaz mı?

Paylaşabilmenin özellikle de hissetmeyi paylaşabilmenin, zaman
içerisinde en büyük lüksüm olabileceğini düşünemezdim.

Neyse ki ve ne mutlu ki zaman zaman yalnız olmadığımı, birileri bazı
cümlelerinin içinde bana hissettirebiliyor...

Herkes kendi geçmişini, kendi anılarını yaşıyor. Hepimizin sesleri,
renkleri, hisleri ve anıları belki çok ayrı, çok farklı. Ama dönem var
yaşanılan...Elimizde olmadan yaşanılan dönemler bunlar... Sadece
yaşamamız gerektiği için yaşadığımız dönemler ve bunun beslemiş olduğu
duygular.

Duygular ...

Hangi dönemi yaşamışsa yaşasın, verilenleri alabilen bireylerin
duyguları eninde sonunda bir isim, bir şarkı, bir kitap, bir resim, bir
filmde bir şekilde birleşebiliyor. Hayat çok tuhaf sürprizlerle
yüklü. Ve ne pahasına olursa olsun yaşamaya , hissetmeye değer. Çünkü
tüm sunduklarıyla bize verilmiş olan en büyük ödül, "Hayatın" ta
kendisi...

Kalbimizin en derin köşelerindeki tüm sesler, görüntülerin sonucunda
bizi biz yapan her türlü görünen ve görünmeyen değer için...

Renkler, sesler, düşünceler, biçimler, kelimeler ve kokuların
oluşturduğu anılar için...

Ve anılarımızın oluşmasına neden olmuş, gördüğümüz ya da hiç
görmediğimiz ya da hiç bir zaman göremeyeceğimiz "insan"ların varlığı
için...

Sunduğu güzellikleri algılayabilmemize izin verdiği için...

"Hayata" teşekkür ediyorum... 


10. 02. 2009

İstanbul / Dolunay Zamanı

 

Bu yazýyý Facebook'ta paylaþabilirsiniz+:
Facebook'ta paylaþ
0
Yorumlar
23 Şubat 2009 16:25

mehmet_akif

Sayýn Demirtaþ, kimseye ders vermiþliðim yok. Aksine ders almýþlýðým var.  Haddimi bilenlerden olmaya çalýþýrým. Herþeyin baþýnda Ayþegül hanýmýn deðerinden þüphem yok. Ben yazarý deðil yazýyý eleþtirdim. Fikrimi beyan ettim. Saygýsýzlýk yapmak istemedim. Yazý inanýlmaz pozitif ve çok hoþuma gitmiþti kendime engel olamadým zor þartlarda (uykusuzken :) ) yorum yaptým. Neden böyle yapma gereðini duyduðuma gelince; teþekkürün kime yapýlacaðýný avam bir dille iki cümlecikle anllatým. Bundan sonra merak etmeyin yorumda bulunmayacam. Kurallarýnýza uymaya çalýþacam asla  terlikli ve uykuluyken yorumda bulunmayacaðým (malum emir kipleri kimseni hoþuna gitmiyor). "Yapmayacaksýnýz" diyebiliyorsanýz yakýn dostu yada bizat kendisi yada yazarý incitmiþ olma ihtimaline binaen sadece yazýlarýný okuyacam. Yorumlarým bulut gibi üstünde gezinse bile bir tek damla düþmeyecek. Nasiplenmemek zor iþ. Ben okuyup nasiplene bileceðim. :)

Saygýlarýmla....
Mehmet Akif
22 Şubat 2009 12:33

cansu demirtaþ



    Sayýn Mehmet Akif, uykuluysanýz yorum yapmayacaksýnýz..Sizin yorumunuzu okuyunca tekrar yorum yazmak istedim..Bence siz takip etmeyin..Çünkü Ayþegül Haným çok deðerli biridir..Onun yazýlarýný anladýðýnýza eminim..Yalnýz neden böyle bir þey yapma gereði duydunuz anlayamadým..Okuduðum anda þahsýma yazýlmýþ gibi sinirlendim..Ayrýca ders vermeye çalýþtýðýnýz kiþinin kim olduðunu öðrenmek zor deðil..Bence bir okuyun, tanýyýn..Eleþtirel olmanýz güzel, ders vermeye kalkýþmak büyük hata..Benim bu yazýmý þahsýnýza ait bir "ELEÞTÝRÝ "olarak alýrsanýz sevineceðim..Cansu Demirtaþ
22 Şubat 2009 02:49

dolphin

"Hayata " teþekkür etmek...."Sunduðu güzellikleri algýlayabilmemize izin verdiði için " hayata teþekkür etmek...
Bu teþekkürde,-þahsýnýza ait olsa bile-, ne derece önemli ve ne derin anlam yüklü olaylar,kiþiler,anýlar var....yaþamýn her aný....dünü,bugünü,yarýný var bu  teþekkürde....Yaratan ve yaratýlan her þey için  teþekkür, YAÞAMIN KAYNAÐINA ÞÜKÜRDÜR...siz sevgili Ayþegül Yeþilnil,bu güzellikleri algýlayabildiðiniz gibi,bizlerle de paylaþtýðýnýz için iyi ki varsýnýz diyorum....ve sevgiyle,herkesin algýlarýnýn, en az sizin kadar açýk olabilmesine izin verilmesini diliyorum....

19 Şubat 2009 05:18

mehmet_akif

Bu yazýyý ilk okuduðumda yorum yapacaktým ancak iþlerim inanýlmaz yoðun. Þimdi de uykum var :). Yazý kalite. Ancak hayata teþekkür edilmez. Resim beðenilir, ressama ortaya çýkardýðý sanat için deðer verilirþ taktir  ve teþekkür  edilir.

 "Madde olarak yaþam içerisinde "yok"sun... Ama aslýnda öylesine "var"sýn
ki, belki de yaþadýðýn zamandan daha fazla varsýn... " belkisi dýþýnda konunu özeti bence.
 
Ayrýca Halil Cibranýn deðiþiyle zaman; 

 "Içinizde zamana bagli olmadan varolan öz,
yasamin zamandan bagimsizliginin zaten farkindadir;
Ve bilir ki, dün bugünün anisi, yarin ise bugünün rüyasidir. "

Yazýlarýnýzýn takipçisi olmaya gayret gösterecem. Ve bir daha uykusuzken yorum yapmayacam

saygýlarýmla...

15 Şubat 2009 10:18

cansu demirtaþ

Zaman zaman farkýnda olamýyoruz hayatýn her þeye raðmen nasýl bir güzellik olduðunu.. Hatýrlattýðýnýz için teþekkürler..
Uyarý

Yorum yazabilmek için üye olmalý ve oturum açmalýsýnýz.

Eðer sitemize üye deðilseniz buraya týklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eðer üye iseniz oturum açmak için buraya týklayýn.