Yüreğin rengi
29 Mart 2013 00:37 / 2220 kez okundu!
Elif uyanır uyanmaz yataktan fırladı. Telaşla banyoya girdi. Elini yüzünü yıkadıktan sonra ev giysilerini giydi; doğru mutfağa koştu. Hemen yemek yapmaya koyuldu. Yine içinde aynı kuşku… Acaba sebzelerde pestisist kalıntısı ne düzeyde. Onları iyice yıkıyor ve bazen kalın soyuyordu ama nafile. Biliyordu ki kalıntı mutlaka vardı. Yemek pişirirken hep bir endişe:
-Acaba ev halkı zehirli yemek mi yiyor?
Ne yazık ki pişirmeyle de zehrin yok edilemediğini biliyordu.
Ne pişireceğine dün karar vermişti. Bir soğan soydu, yıkadı, doğradı. O kavrulurken patatesleri halletti. Önceden kavurduğu, buzluktaki kıymadan bir miktarını tencereye koydu; salça, tuz, biber, baharatlar, sıcak su ve patatesler derken zıplayarak pişmeye başladılar.
-Oh tamam, dedi içinden, şimdi sıra pilavda.
Derin nefes aldı. Pilav suyu kaynarken pencereyi açtı. Mutfak kokmaya başlamıştı. İki genç çocuğu hala uyuyordu. Gürültü yapmadan, adeta bir hırsız gibi işlerini bitirmeliydi. Aspiratörü de açmadı. Dışarıyı seyretti bir an, derin derin birkaç kez nefes aldı. Kuşlar ne güzel ötüşüyorlardı. Onlarla bugün bir anlaşma yapmıştı, dostları destek olacaktı ona. Gülümsedi. Döndü. Pilavı da pişirdi. Patates de tamamdı. Dünden kalan çorba da vardı. Şimdi artık giyinebilirdi.
Ne giyeceği belliydi. Hemen giyindi, çok heyecanlı ve sevinçliydi. Çocukluğundaki 23 Nisanları anımsadı saçlarını tararken.
Çok mutlu olurdu bayram sabahları. Onların, sadece onların bayramı... Kolay mı? Mevsimin ilk can eriğini bayram yerinde alacaktı, hem de horoz şekerini. Ama ilçenin en kalabalık caddesinde trompet çalarak bayram yerine ilerlerken parasını düşürmüştü. Eğilip aldığı sırada ritmi bozmuş, öğretmeni kızarak bakmıştı. Olsun, o parasını yerden almış, sonra şekerini de yemişti.
Gülümsedi. Bu anıyı her 23 Nisan'da hatırlardı.
Koşar adım otobüs durağına yürüdü. Oh, Konak otobüsü geliyordu. Güzel tesadüftü, geç kalmayacaktı.
Otobüste başka pembeli kadınlar da vardı. Onlara gülümsedi. Sanki hepsi öz kardeşiydi. Neşeyle konuşuyordu bazıları; bizi görün der gibi başları dik, ışıldayan gözlerle denizi seyrediyorlardı.
Bir süre kitap okudu. Ancak otobüslerde okuyabiliyordu çoğu kez. Bir an önce alana varmak istiyordu. Kalbi duracak gibiydi. Kıpır kıpır bir çocuk gibi aceleci ve heyecanlı…
Otobüsten indi, koşar adımlarla meydana seğirtirken sesleri dinlemeye çalıştı. Koşuşan diğer pembeli, morlu kadınlarla dans alanına ulaştı.
O da ne öyle! Hiç güvercin yoktu meydanda. Sofralarını birkaç saatliğine kadınlara bırakmışlardı. Rengârenk kadınlar; işlerini, güçlerini, acılarını, dertlerini, örselenen bedenlerini, yok sayılan benliklerini, yürek acılarını, ağıtlarını, her şeylerini ama her şeylerini evde bıraktıklarını sanarak tek yürek dans etmeye gelmişlerdi buraya. Bir daha ağlamak istemiyorlardı. Onlar her şeydi ama hiçbir şey gibi yaşıyorlardı. Her gün binlercesi bedenen, ruhen yok ediliyordu acımasızca.
Hatırladığında içi sevgiyle doldu, hareketin öncüsü Eve Ensler şöyle demişti:
-Dans tehlikelidir, mutluluk vericidir, seksidir, kutsaldır, bulaşıcıdır, kuralları yıkar.
Bir eylemci dost haykırdı:
-Bizi sevin, sadece bizi sevmenizi istiyoruz; biz evreni her şeyi ile çok seviyoruz. Tabi ki siz erkekleri de. Biz bir bütünüz, beraber var olcağız. Lütfen bizi ağlatmayın; artık üzmeyin. Hindistan, Küba, Irak, Mısır, Almanya’da her yerde artık ağlamak değil gülmek, dans etmek istiyoruz. Öldürülmeyi, örselenmeyi, yok sayılmayı değil; saygı ve sevgiyi hak ediyoruz. Haydi, şimdi Tena Clark bestesi, ‘Zincirleri Kırın ‘ şarkısıyla dans edelim.
Yaşlısı, genci hep beraber tüm dünyada aynı saatlerde dans etmeye başladılar. Çocuklar gibi, bu meydanın asıl sahipleri güvercinler gibi özgürdüler; zincirleri kırıp gelmişlerdi. Yere düşenler kalkıp tekrar devam ediyordu. Yüreğin rengi yoktu. Ama yürek vardı. Tıpkı sallanan eller gibi gerçek olan…
Elif bu resimden çok etkilendi. Kimin neyin resmiydi bu? Neyi özlüyordu bu kadınlar? Acıların, ölümlerin, yürek yarasının renginin olmadığını görmek, hem sevindirmiş, hem de çok üzmüştü onu.
Birkaç saatlik böyle bir dünya resmi ona sadece barışı; kardeşçe, dostça, tüm canlılarla uyum içinde gülüşerek yaşamayı anımsatacaktı. Ama biliyordu ki, bu bir ütopyaydı. Gerçekleşmesi hem çok kolay, hem de çok zor olan…
Daha yirmi gün önce mahallesinde evli bir kadın, hem de İnşaat Teknikeri, otuz üçünde, ömrünün baharında kendi bürosunda maket bıçağıyla boğazı kesilerek… Uçup gitmişti bu dünyadan. Bir gül daha koparılıp toprağa düşürülmüştü.
Ama kadın zaten hastaymış, diyorlardı.
-Ona sorabilseydik keşke. Kendini savunabilse. Hasta mıydın? Kimler seni hasta etti, iyileştirmedi? Yok yok, hiçbir şey soramayız artık. Dünyanın her yerinde aynı payı alıyorlar yaşamdan, diye iç geçirdi.
Yüreği kanıyordu yine. Hiç görmediği, bilmediği bu genç kadını ne çok tanıyordu oysa.
Elif en çok güvercinlere minnet etti. Yemeklerinden vazgeçip mekânlarında kadınları konuk etmişlerdi. Bir kaç saat güvercinler gibi özgürleşerek zincirlerini kırıp hak ettikleri gibi yaşamıştı kadınlar. Dünyada başka meydanlarda, kim bilir kimler nasıl, hangi kuşlarla yer değiştirmişti bir süreliğine.
Kaldıkları yerden yaşamaya devam ediyorlardı. Pembe, mor giysiler yine de bazılarını umutlandırıyordu. Hep beraber kimseye aldırmadan, utanmadan, kuşlar, ağaçlar, börtü böcek, salınan nazlı çiçekler gibi hak ettikleri şekilde dans edebilmişlerdi ilk kez.
Üretilirken çocuk emeği sömürülen, şirketleri devleştiren pırlantalar değil; yine kuşlardan ödünç alınmış bir meydan istiyorlardı gelecek yılın ‘Sevgililer Gününde’.
17 Şubat 2013 İzmir
Göknur Yumuşak Yazıcı



