izmirizmir.net : Forum > Birand - Tuncer Köseoðlu

ForumYitirdiklerimiz Bize Bakıyor!  Yeni Konu 

Birand - Tuncer Köseoðlu

20 Ocak 2013

hurkus

Birand - Tuncer Köseoðlu

Ne güzel baþlýk ne güzel bir yazýydý öyle... Ýnsaný içine alan ve derinden sarsan. Doðan Akýn’ýn Taraf ’ta 3 ocakta “Yavaþlayamazsan anlayamazsýn” baþlýðýyla yazdýðý yazýyý anýmsattý bana dün yaþananlar.

Lodosu oldum olasý sevmem, ruhumda fýrtýnalar yaratýr. Yine öyle fýrtýnalý bir günde gazeteye geldim. Günlük gazeteleri okurken bir arkadaþ Mehmet Ali Birand öldü dedi... Her ölüm erken ölümdür ya yine de yakýþtýramamýþtým bu güzel adama ölümü; daha dün demincek o en sevimli hâliyle haberleri sunan koca bir çýnarýn sonsuzluða gittiðini düþünmek bile sarstý beni. Ýnsanýn aklý almýyordu iþte. Sonra Twitter’a baktým. Birand ölmüþ, cenazesi bile kýlýnmak üzereydi. O kadar ani olmuþtu ki her þey, büyük ustanýn cenazesine bile gidemedim diye kahrettim kendime. Birand’ýn kendi çalýþtýðý grup da dâhil büyük gazetelerin haber sitelerinde, gazetecilik duayeninin öldüðü haberi yazýlmýþtý. Tanýyan tanýmayan hiç kimsenin yakýþtýramadýðý bir ölümdü bu. Ýnsaný üzüntüye boðan...

Maillerimi açtýðýmda þimdiye kadar ne iþe yaradýðýný bilmediðim Basýn Konseyi’nden bir mail vardý: “Üyelerimizden Kanal D Haber Grup Baþkaný Mehmet Ali Birand’ýn vefatýný üzüntüyle öðrenmiþ bulunuyoruz. Türk basýný büyük bir habercisini kaybetmiþtir. Yakýnlarýna, çalýþma arkadaþlarýna ve tüm medya camiasýna baþsaðlýðý diliyoruz.” Bütün bunlar yarým saat bilemedin bir saat içinde oldu. Ahali usta gazetecinin yasýný tutup, onunla ilgili görüþlerini sosyal medyada paylaþýrken, Birand’ýn oðlu bir açýklama yaptý. Babasýnýn ölmediðini ve tedavi gördüðünü söyledi. Ardýndan Birand’ýn tedavi gördüðü Amerikan Hastanesi, “usta gazetecinin tedavisinin sürdüðü” yönünde açýklama yapmak zorunda kaldý.

Dün sabah yaþadýðým bu yarým saat, hayatý ne kadar hýzlý ve bir o kadar da sýradan yaþadýðýmýzý öðretti bana. Sadece kendi bencilliðimizde yaþayýp, geri kalan her þeyi umursamadan bir yerlere yetiþebilmek, bir þeyleri “ilk söyleyen” olmanýn dayanýlmaz hafifliðine kaptýrmýþ gidiyoruz. Her þeyi ilk söyleyen olmanýn getirdiði vahþiliðin örttüðü de bu olsa gerek. Baþka insanlarýn ne düþündüðünü ne hissettiðini bilmeden, dikkate bile almadan teðet geçmek. Ýliþilmeden dokunulmadan yaþanan hayatlarýn bize verdiði en büyük ceza bu belki de. Hýzlý adýmlarýn hoyratlaþtýrdýðý yaþam böyle bir þey olmalý. O kadar hýzlýyýz ki Birand biter baþka bir konu çýkar önümüze eþeleyecek. Hýzýn büyüsüne kapýlýp, yavaþlamayý unuttuk. Soluklanmayý. En önemlisi de anlamayý. Ne kendimizi anlamak için zaman vardýr bu hýzda ne de karþýmýzdakini...

Oysa Birand için söylenecek çok þey var. Bize modern anlamda gazetecilik yapmayý öðretti her þeyden önce. Bir haberle ilgili olarak iki tarafla da konuþmayý. Dünyayý ayaðýmýza getirirken bir ölçüde kendi kýsýrdöngümüzde yaþadýðýmýzý da keþfettik. Bunu yaparken ekranda gaf yapmanýn da güzel bir þey olduðunu öðrendik ondan. Kanýksadýk... Daha da önemlisi her biri kendi çapýnda marka olan gazeteciler de yetiþtirdi Birand.

Habercilik yaptýðý için 28 Þubat’ýn gadrine uðrayan Birand, hayatýnda çok þey görmüþtür ama hasta yataðýnda kendisini erkenden sonsuzluða gönderebilme “hýzlýlarýnýn” zulmüne tanýk olmamýþtýr. Amerikan Hastanesi’nde yaþamýnýn son saatlerinde duysaydý eðer bu olup biteni eminim ilk önce muzipce güler, “ne yaptýnýz be çocuklar...” diyerek inceden sitem ederdi. Bu sitem de asla kýrýcý olmazdý. Daha birkaç gün öncesine kadar televizyon ekranýndan “kimseye randevu vermeyin” diyerek, iþinin baþýndaydý. Yýllar önce bana sorulan bir soru üzerine “Gazetecilik bir meslek deðil, yaþam biçimidir” demiþtim. Bunun en güzel örneði ise dün yaþama veda eden Mehmet Ali Birand oldu. Son nefesine kadar iþinin baþýnda olmayý bir meslek gereði olarak deðil, yaþam biçimi olarak bizlere sunan büyük usta sayesinde cennet çok eðlenceli muzip bir adam kazandý...

tuncerkoseoglu@gmail.com
twitter@TncrK

Taraf

18.01.2013

20 Ocak 2013

hurkus

Yavaþlamazsan anlayamazsýn - Doðan Akýn

Kronolojik bir rastlantýdan mý ibaretiz?

Yýlýn en ýssýz, yýlbaþý gecesinden artakalan yorgunlukla bir kez daha uyutulan ilk gününde uyanmýþ bir soru...

Cevap, insanlarýn büyük bir bölümünü parantezine alýyor, evet!

Dünya, Güneþ etrafýnda kusursuz bir inatla dönerken sonsuz ve soyut zamaný iþaretlemeye çabaladýðýmýz takvim yapraklarýnda ne çok hikâye birbirine benziyor.

“Ne kadar çabuk geçti koca bir yýl” deðil mi!

Peki, siz ne kadar hýzlý geçiyorsunuz zamanýn içinden?

“Smoke”u (Duman) izlemiþ miydiniz? Wayne Vang’in þahane bir Noel finaliyle noktaladýðý filmde Auggie (Harvey Keitel), Brooklyn’de bir tütün dükkâný iþletmektedir. Brooklyn’deki bir çatýþmanýn serseri kurþunu iþine gitmekte olan karýsý Ellen’ý öldürdüðünden beri sesi soluðu kesilmiþ yazar Paul de (William Hurt) bu dükkânýn müdavimleri arasýndadýr.

Bir akþam Auggie tam kepengi indirirken Paul gelir koþarak; her gün uðrayýp aldýðý sigarasý bitmiþtir. “Peki” der Auggie, kepengi açar, içeri girerler. Dükkânda Paul’ün daha önce gözüne takýlan fotoðraf makinesinin sýrrý da açýlan biralar eþliðinde çözülecektir.

Auggie, kapaklarý kanat gibi açýlan fotoðraf albümlerini gururla yýðar Paul’ün önüne. Yapraklarý hýzla çevirirken gülümser Paul, zira dört bin fotoðrafýn da kadrajý aynýdýr! Auggie, yýllardýr bu nedenle bir gün bile terk etmediði dükkânýnýn önünden her sabah sekizde yaný baþýndaki meydanýn fotoðrafýný çekmiþtir.

“Ama” der Paul, “bunlarýn hepsi ayný!..”

Auggie itiraz eder:

“Hepsi ayný, ama her biri farklý bir güne ait! Dünya Güneþ’in etrafýnda döner her gün, ve güneþ ýþýðý her gün farklý bir açýdan vurur Dünya’ya. Biraz yavaþla.”

“Yavaþla, diyorsun ha” diye mýrýldanýr Paul. “Evet” diye karþýlýk verir Auggie, “yarýn, yarýn, yarýn. Zaman biraz aheste ilerler. Yavaþlamazsan anlayamazsýn dostum!”

Ve Paul yavaþlar. Yavaþlar ve albümde bu kez bir sabah iþine giderken Auggie’nin kadrajýna giren karýsýný fark eder; “Bu Ellen, caným sevgilim! Bak” der ve aðlamaya baþlar.

Yanýlýyorsunuz; zaman hýzlý geçmez. Aslýnda geçmez de zaman. Geçen; doðup, büyüyüp, ölendir.

Freud’a göre hayat, ölüme ulaþma çabasýdýr. Bu çabada hayat, ölüme kadar yavaþ yavaþ biriktirir insaný. Zamansýz olanlar bir yana, tabiatýn laneti deðil, deðiþime gösterdiði sabrýdýr ölüm. Hayat, programýndaki son kayýt olan ölümle evrilir, dönüþür.

Ne hayat akýl dýþý bir süreklilik vaadidir; ne akýlla lanetlenmiþ insan bir bakteri gibi dolaysýz bir müdavimidir bu dünyanýn.

Düþünün bakalým; hayatýnýz aptalca bir tutarlýlýkla sözüm ona zamaný sayan takvim yapraklarý gibi birbirinin kopyasý bir hikâye, ardýþýk bir sersemlikten mi ibaret?

Ýhtiyar kýz ve oðlan çocuðu yýðýnlarýna bakýn; aklýn baðýþladýðý özgürlük ve yalnýzlýk korkusundan kaçan hayatlarýn ölümün sabrýný nasýl harcadýklarýný göreceksiniz. Çýlgýnca anlamsýz bir umutla kaçmaya çalýþtýklarý ölüme, henüz bedenleri hayattayken nasýl yakalandýklarýný.

Aslýnda, hesap makinesine dönmüþ akýllarýyla onlarýn kâbusudur ölüm. Hiçbir zaman tüketemeyecekleri “þey”leri kazanmaya çalýþanlarýn kâbusu.

Hiçbir þey, iyi yaþanmýþ bir hayat kadar doðuramaz insaný.

Ferit Edgü, denemelerini topladýðý kitabýnýn kapaðýnda sorar; þimdi saat kaç?

Yavaþlamazsan anlayamazsýn!..


Twitter: @DOGANAKINT24

dakin@t24.com.tr

Taraf

03.01.2013

Uyarý

Yorum yazabilmek için üye olmalý ve oturum açmalýsýnýz.

Eðer sitemize üye deðilseniz buraya týklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eðer üye iseniz oturum açmak için buraya týklayýn.

Bu tartýþmayý Facebook'ta paylaþabilirsiniz:
Facebook'ta paylaþ
0