|
hurkus
|
Benim solcularým - Ahmet Altan
Tam kavga patlamýþken eski solcu arkadaþlarýnla yemek yersen ne olur, o caným zeytinyaðlýlar tabaðýnda öyle kalýr, o harika yemeklerin hakkýný veremediðin için Þadan kýzýp söylenir.
O kadar uzun zaman, o kadar çok baðýrýp çaðýrdýk ki ancak tatlýya sýra geldiðinde biraz sakinleþebildik.
Galiba elli bin kiþi falan bir meydanda toplanýp birbirimize baðýrmamýz gerekiyor birbirimizi anlayabilmemiz için, çünkü yazýyla ulaþmak o kadar kolay deðil; bunu da “bizimkilerden” birinin Taraf’ýn genç bir yazarýnýn yazýsýný tam anlamýyla yanlýþ anladýðý, gazete getirilip yeniden okunarak ortaya çýkýnca kavradým, “kýzgýnlýktan biraz önyargýlý okumuþum” dedi.
Tabii ilk hedef Halil Berktay’dý.
Ýlk baðýrýþ çaðýrýþlar bu konuda çýktý.
Dedim ki, “Geçen gün Murat Belge’nin de yazdýðý gibi bütün sol Ermeni konusunda sessiz dururken bu adam on iki yýl önce Neþe Düzel’e büyük bir cesaretle Ermeni soykýrýmýný anlattý. Devlet ve ulusalcýlar tarafýndan linç edilmeye kalktý, üniversiteden kovdurmak için ellerinden geleni yaptýlar. Güler Sabancý ile Tosun Terzioðlu saðlam durmasa iþsiz kalacaktý. Bugün bu kadar hararetle kýzdýðýnýz adama o zaman niye bu kadar hararetle sahip çýkmadýnýz?”
Berktay’ýn çok bilgili ve donanýmlý olduðunu kabul ediyorlardý ama onun solu “çok keskin vurgularla” eleþtirdiðini söylüyorlardý.
Ben de, “Bir adam herkes susarken ‘Ermenileri öldürdük’ diye baðýracak kadar delice bir cesarete sahipse, herþeyi de biraz keskince yapar” dedim.
Berktay’dan sonra bizim genç yazarlara kýzýyorlardý.
Onlarý “sol düþmaný” sanýyorlardý, üsluplarýný sert, tavýrlarýný “hadsiz” buluyorlardý.
Ben de anlatmaya çalýþtým.
“O çocuklar ‘sol’ dendiðinde sizi deðil, bugün ‘eski solcu’ zýrhýna bürünerek ordu ve darbe yandaþlýðý yapan, Kemalistlerle dudak dudaða yaþayan, Ergenekon karþýsýnda kýlýný kýpýrdatmayan þarlatanlarý görüyorlar. Neden solculuðu onlara býraktýnýz, niye genç kuþaklara baþka bir sol olduðunu göstermek için mücadele etmediniz?”
Bunlarý söyledim ama kendi hatalarýmý da gördüm konuþurken.
Geçenlerde haklý olarak sitemkâr bir mail gönderen Hüseyin Ergün’ün þikâyet ettiði gibi, SODEP gibi çaðdaþ bir solculuðun mücadelesini veren partilere yeterince yer ayýrmýyorduk.
Onlara daha dikkatli bakmamýz gerekiyordu.
Ama o partilerin de on yýl boyunca “deðiþimin öncülüðünü” yapan AKP iktidara iyice yerleþip statükonun parçasý haline gelirken bütün örgütüyle çalýþmasý, sadece yöneticilerinin demeçleriyle deðil bütün örgütüyle “biz buradayýz” diye baðýrmasý gerekiyordu.
Tabii bence bu konudaki asýl büyük hatam, çok acý çekmiþ, büyük darbeler yemiþ solun duygularýný aklý önemsediðim kadar önemsememem oldu, karþýmda oturan “Ben iþkencelerden geçtim, izlerini hâlâ taþýyorum” dediðinde, onun yanýndaki “1 Mayýs’ta kimin önce ateþ ettiði devletin bize yaptýklarýndan daha mý önemli” derken sesi boðuklaþtýðýnda boðazým düðümlendi.
Onlarýn neler çektiðini, bazýlarýnýn iþkence sonrasý neler hissettiðini, bütün gençliklerini, bütün hayatlarýný ortaya koymalarýnýn bedelini nasýl ödediklerini yakinen biliyorum.
“Sol” tartýþmasý onlarýn sadece akýllarýyla deðil bütün ruhlarýyla, varlýklarýyla hissettikleri bir tartýþma, kendi hayatlarýna saldýrýlýyormuþ gibi hissediyorlar.
Tartýþýrken bile çektikleri acýyý görmek, solun “þiirli” yanýný da fazla unutmamak gerektiðini anlattý bana.
Ellerindeki tek hayatý cömertçe “sola ve bu ülkeye” baðýþlamýþ insanlar bunlar, solu böyle fazla akýlla ve “kuru” tartýþtýðýmýzda bütün geçmiþlerine, hatýralarýna, varoluþ nedenlerine saldýrýyormuþuz duygusuna kapýlmalarýný da anlamamak mümkün deðil.
Solu, bütün hatalarýyla tartýþmamýz gerekiyor, bundan korkmamak, gocunmamak gerektiðine bütün yüreðimle inanýyorum.
Herkesin bir “karþýlýk bekleyerek” kavga ettiði bir ülkede, “hiçbir karþýlýk beklemeden” mücadele etmiþ olanlarýn yeniden kavgaya girebilmeleri, bir zamanlar birbirinin düþmaný olan güçlerin birlikte “statükoyu” oluþturduðu günümüzde ezilenlerin yanýnda savaþa katýlabilmeleri için geçmiþle yüzleþmeleri bir zaruret.
Son “1 Mayýs” tartýþmalarý aslýnda daha derin bir arýnma ve yenilenme döneminin iþaret fiþeði bence.
Gerekli ve her açýdan derinleþerek de sürmeli.
Gerçek solcular hatýralarýnýn derinliðinden çýkýp yeniden kavgaya katýlmalý, “sol” kavramýný sahtelerinin elinden kurtarmalý.
Ama “dostun attýðý gülün yaraladýðý” topraklarýn çocuklarýyýz, Alain’in dediði gibi “dostça omzuna vurdum, altýnda yarasý varmýþ”, o yarayý unutmak ve bunu onlarýn yüzünde görmek de beni yaraladý.
“Yapýcýlar türkü söylüyor
Yapý türkü söyler gibi yapýlmýyor ama
Bu iþ biraz zor.
Yapýcýlarýn yüreði
Bayram yeri gibi cývýl cývýl
Ama yapý yeri bayram yeri deðil.
Yapý yeri toz toprak.
Çamur, kar.
Yapý yerinde ayaðýn burkulur
ellerin kanar.”
Yapý yeri burasý, burada ayaðýn burkulur ellerin kanar ama türküyü de unutmamalý, hadi bakalým Tahir Bey tuttur bir türkü de söyleyelim, söyleyelim de tuðla üstüne bir tuðla daha koyalým.
ahmetaltan111@gmail.com
13.05.2012
|