MUCİZE

09 Ocak 2021 19:30 / 1044 kez okundu!

 

 

"Bir hastanı mı kaybettin, birine bir şey mi oldu?" gibi soruların cevabı, "Hayır"dı. Öncelikle sakin olmamı ve oturmamı isteyip konuşacağını söyledi.
Ameliyat esnasında ayağında hissettiği uyuşukluğun uzun sürmesi nedeniyle MR çektirdiğini ve beyninde bir tümöre rastlandığını söylediğinde, dondu her şey. Dünya, zaman, ben.. Kimim, neredeyim, bu bir rüya... Şaka belki de...

Gerçekti maalesef."

 

****

 

MUCİZE

 

Merhaba;

Yazacak hâletiruhiyeye ancak kavuştum.

Her zamankinden daha erken eve gelen oğluma kapıyı açtığımda, ilk işi, bana sımsıkı sarılmak oldu. Kovid illetinden beri kapıyı açıp, geriye çekilirken bu davranışın nedenini sordum. Gözleri buğuluydu. (8 Aralık 2020)

"Bir hastanı mı kaybettin, birine bir şey mi oldu?" gibi soruların cevabı, "Hayır"dı. Öncelikle sakin olmamı ve oturmamı isteyip konuşacağını söyledi.

Ameliyat esnasında ayağında hissettiği uyuşukluğun uzun sürmesi nedeniyle MR çektirdiğini ve beyninde bir tümöre rastlandığını söylediğinde, dondu her şey. Dünya, zaman, ben... Kimim, neredeyim, bu bir rüya... Şaka belki de...

Gerçekti maalesef.

Hocaları, tüm gün üzerinde çalışmış ve ciddi riskleri nedeniyle bu tür ameliyatlarda kıymetli bir isim, Gazi Yaşargil'in öğrencisi olan Prof. Dr. Uğur Türe'nin ameliyatı yapmasının doğru olduğuna karar vermişler. İletişimi kendileri kuracaklardı. İlk uçakla İstanbul'a gittik.

Yeditepe Üniversitesi Hastanesi'ne vardığımızda, "içimden filmler karışmışmış mesela deyiverseler" diye hayal kuruyordum. Olması mümkün değildi ama işte...

Bir mucize aslında bu tümörün varlığını bu aşamada fark etmek. Hatta "nereden aklına geldi de MR çektirdin?" diyordu arkadaşları. Zira "uzun süren ameliyatlarda hepimizde bu tarz uyuşmalar oluyor" dediler.

Üstelik her iki ayağın uyuşması da bu tümörün belirtisi değilmiş. Bunları duyunca, sevinmeli mi, ne yapmalı bilemedim. Allah bir işaret göndermişti. 

Sayın Türe'nin asistanları ameliyat hazırlıklarını bitirdikten sonra, saatler süren ameliyat başarıyla sonuçlandı. Bu ilk nefes alışımdı. 

Ayıldıktan sonra görüntülü olarak görüştüğümüz yoğun bakımda, sağ elinin başparmağını, diğer tüm parmaklara dokundurmasıyla daha da rahatladım. Çünkü kuzumun en büyük korkusu mesleğini bir daha yapamamaktı.

Şimdi evimizdeyiz. Tüm sonuçlar güzel çıktı. Geçici hafıza sorunlarının dışında gayet iyi ve tüm ihtiyaçlarını kendisi karşılıyor; çok şükür.

Bana gelince, en küçük problemde çeneme vuran ben, sustum. Kelimelerimi yitirdim. Ne karşılardı ki hissettiklerimi!

Lafta değilmiş meğer; öğrendim ki bir anne için gerçek acının tarifi de, dili de yokmuş. Sustum.

Allah, hepimizin çocuklarını bizlere bağışlasın. Beterinden korusun, kollasın inşallah.

 

Güldalı COŞKUN

 

Son Güncelleme Tarihi: 10 Ocak 2021 12:44

 

Bu yazıyı Facebook'ta paylaşabilirsiniz:
Facebook'ta paylaş
0
Yorumlar
Uyarı

Yorum yazabilmek için üye olmalı ve oturum açmalısınız.

Eğer sitemize üye değilseniz buraya tıklayarak hemen üye olabilirsiniz.

Eğer üye iseniz oturum açmak için buraya tıklayın.